ένα μουσικό blog που απευθύνεται κυρίως στον ποντιακό πληθυσμό αλλά και σε όποιον αγαπάει την ποντιακή μουσικη παραδοση. ένα blog με στιχους από ποντιακά τραγούδια

κάλαντα Πρωτοχρονίας

Αρχή κάλαντα κι αρχή του χρόνου κι αρχή του χρόνου.

Πάντα κάλαντα, πάντα του χρόνου πάντα του χρόνου.

Αρχή μήλον εν κι αρχή κυδών εν κι αρχή κυδών εν

Κι αρχή βάλσαμον το μυριγμένον το μυριγμένον.

Εμυρίστεν ατό ο κόσμος όλον ο κόσμος όλον.

Για μύριστ ατό και εσύ αφέντα καλέμ αφέντα.

Λύσον την κεσέ σ και δος παράδας και δος παράδας.

Κι αν ανιοιείς μας χαράν σην πόρτας σ χαράν σην πόρτας σ.

Ευχές Χρόνια Πολλά, πάντα και του χρόνου Καλή χρονία και σ όλα τα σπίτ(ι)α υείαν κι ευλοίαν

κάλαντα Χριστουγέννων

Χριστός γεννέθεν, χαρά σον κόσμον
χα, καλή ώρα, καλή σ' ημέρα
Χα, καλόν παιδίν οψές γεννέθεν
οψές γεννέθεν, το βράδ' αργάτε.

Το εγέννεσεν η Παναΐα
Το ανάθρεψεν αεί Παρθένος.
Εκαβάλκεψεν χρυσόν πουλάρι
εκατήβεν σο σταυροδρόμι.

Έπιασαν άτό' οι σκύλ' Εβραίοι
χίλ' Εβραίοι και μίλ' Εβραίοι.
Ασ' σα κρέντικα κι άσ' στην καρδίαν
γαίμα έσταξεν, χολήν κι εφάνθεν.
γαίμα έσταξε, εμυροστάθεν.

Εμυρίστεν ατ' ο κόσμον όλον
για μυρίστ' άτό και σύ αφέντα.

Σύ αφέντα, καλέ μ' αφέντα
έμπα σoν οντάν κι ελά σην πόρταν.
Φέρ ουβάς και λεφτοκάρυα.
Κι αν ανοί'ς μας χαρά σην πόρτα'ς.

Χριστός γεννέθεν, χαρά σον κόσμον
χα, καλή ώρα, καλή σου μέρα.
Χα, καλόν παιδίν οψέ 'γεννέθεν.
Οψέ 'γεννέθεν, ουράνοστάθεν.

Τον εγέννεσεν η Παναΐαν
τον ανέστησεν Αγιά-Παρθένος.
Εκαβάλκεψεν χρυσόν πουλάριν
χρυσοπούλαρον και ανεμοπούλαρον.

Εκατήβεν σο σταυροδρόμιν
ερπαξαν ατον οι χίλ' Εβραίοι
χιλ' Εβραίοι και μύρ' Εβραίοι
χίλ' Εβραίοι και μύρ' Εβραίοι.

Ασ' σα Αρχαντίκα και ασ' σην καρδίαν
γαίμαν έσταξεν, γλεήν κι εφάνθεν.
Εμυρίστεν ατ' ο κόσμον όλον
για μυρίστ' ατό και εσύ αφέντα
άη αφέντα, καλέ μ' αφέντα.

Δέβα σο ταρέζ κι έλα σην πόρταν
δώσ' με το παχτσίς κι ας πάω δεβαίνω.

Το Παράπονο μ'

Τραγωδω μανα μ' τραγωδω
σ' εμεν κι ιγευ να κλαιγω,
και το ντερτ ντο εχω
απες σην ψυ μ'
σιναν θα πρεπ' να λεγω.

Γιατι Θεέ μ' εφορτωσες
σ' εμεν ντερτεα και πονεα
σ' αβουτον κοσμον ουλ ζουν
γιαμ κ' εχω και εγω χρονεα.

Πεισον Θεέ μ' αμον ντ' εξερτς
και λαρωσων τα πονεα μ'
δωσ με χαρα να χαιρουμε
και πλεθυνων τα χρονεα μ'.


αφοι Ιωαννίδη

Τικιλ Τικιλ τα γολγόνια

Τικιλ τικιλ τα γολγονια
κρουει τ' αλογοπο μου,
περ' την στραταν ντο ξερ' μονον
ντο παει για τ' αρνοπο μου.

Κρυφκουμε κ' ελεπνε με
τ' ονεμα μ' αηδόν ειναι
η λαλία μ' εν γλυκη
η καρδεα μ' καρβον ειναι.

Ελα πουλι μ' λεγω σεν
ριζα μ' ποδεδίζο σε
θ' εχω σεν απες σα τσιτσεκεα
θα χαρεντερίζω σεν.

Εμορφα ειν' τα κορτσοπα
ντ' εσ τ' εμον η πεθερα
αμον ανοιξης τσιτσεκεα
ντο καθουν σα κλαδοπα.


αφοι Ιωαννίδη

Σεβντας Λόγια

Θα εφταγω σιδερεν καρδεα
γεραδες να μην φερει,
σα ντερτεα σα παραπονα μ'
ολεα να υπομένει.

Τα τραγωδιας στειλω σε
γοματα σεβντας λογια
κι απες σα τραγωδιας ημ
ειναι τα ντερτεα μ' ολεα.

Ασιν σεβνταν ερρωστεσα
νυχταν ημεραν κλαιγω
το ντερτ ντο εχω σην καρδεα μ'
καναν κ' εχω να λεγω.

Την νυχταν οντες τραγωδω
εβγα σο παραθυρισ'
ορεασον παιρνεσε χαμπαρ'
η μανας και ο κυρης.


αφοι Ιωαννίδη

Τη μανας η καρδια

Χρονια και χρονια
η μανα,
αναμεν το παιδιν ατς
ντο να ινουμε,
αναμεν το παιδιν ατς
βαϊ να λεΙ εμεν.

Θελ' να ελεπε
κ' υστερα
να παραδειν την ψυν ατς
ντο να ινουμε,
να παραδειν την ψυν ατς
βαϊ να λεϊ εμεν.

Λυεται αμον
χιονονερο
τη μανας η καρδια
ντο να ινουμε
τη μανας η καρδια
βαϊ να λεϊ εμεν.

Οντες χαιρεται
η ξενιτεια
τ' ατινες τα παιδια
ντο να ινουμε
τ' ατινες τα παιδια
βαϊ να λεϊ εμεν.

Λαμπρης καμπανα
κωδονιζ'
ση ψυς τα παρασταρεα
ντο να ινουμε
ση ψυς τα παραστεαρεα
βαϊ να λεϊ εμεν.

Οντες ερχουνταν
εμορφα
ασο γιον ατς χαμπαρεα
ντο να ινουμε
ασο γιον ατς χαμπαρεα
βαϊ να λεϊ εμεν.



αφοι Ιωαννίδη

Μήλον ροδοκόκκινον

Σην Καζαρμαν
οπισ και κα
μερωνει ξημερωνει,
αετς δεβαζω τον καιρον μ'
με την εγαπ' τεσονι.

Μηλον το ροδοκοκκινον
με την εγαπ' τεσονι.

Τα χειλιασ' ροδοκοκκινα
και η τσεχρες φεγγαρι,
γουρπαν σε σεν να εινουμαι
εγω το παλικαρι.

Μήλον το ροδοκοκκινον
εγω το παλικαρι.

Ελα παπορ, ελα παπορ
ελα γιαλον, γιαλονι,
ελα φερω τ' αρνοπο μ'
και δεβα σο καλονι.

Μηλον το ροδοκοκκινον
και δεβα σο καλονι.



αφοι Ιωαννίδη

Τ' αρνοπο μ' αναμένω

Ρασια ντο συριζετε
ποτεμεα ντο βοατε
θα ερτε το μικρον
τ' αρνι μ'
και απε σας φογατε.

Ρασια σα ρασια
λασκουμε
σα καλυβοπα μενω
οθεν κεκα βραδιασκουμε
τ' αρνοπο μ' αναμενω.

Ρασια και ρασοκεφαλα
δωσ' τε τ' αρνι μ'
λαλιαν,
πεϊτε το αναμενα το
μ' οματεα σεβνταλια.


αφοι Ιωαννίδη

Μάνα μάνα

Μανα μανα α μανα
μανιτσαμ' μανα
εθαρνα εν η καρδια μ'
ωχ να λεϊ εμεν.
τ' ομετεα μ' εθολωσαν
ασιν αροθυμίαν,
ωχ να λεϊ εμεν.

Απελπισμενος ο αχαρον
απελπισμενος ο αχαρον
επιγα σον γιατρον
ωχ να λεϊ εμεν.
Ατος αμον ντο ειδε με
ετερνεν τον Θεον,
ωχ να λεϊ εμεν.

Την ψυ μ' ερθαν να παιρνε,
εσεν πα κι πονουν,
ωχ να λεϊ εμεν.
Ολοερα σο ματεα μ'
ολοερα σο ματεα μ'
αγγελ μανα πετουν,
ωχ να λεϊ εμεν.

Το χερι σ' μανα δωσ' μα
το χερι σ' μανα δωσ' μα
ας κλεισκουμε φιλω
και εσεν ευχαριστω.
Τ' οματεα μ' ελα
κλειδα κι ας αποχαιρετω
κι ας παγω σον Θεον.

Χαμέμηλον

Και ντ’ έπαθες χαμέμηλον
Και στέκεις μαρεμένον

Γιαμ η ρίζα σ’ εδίψασεν
Γιαμ ο καρπό σ’ ελάεν

Γιαμ ασά χαμελόκλαδα σ’
Κανέναν εζαλίεν

Νια η ρίζα μ’ εδίψασεν
Νια ο καρπό μ’ ελάεν

Νια ασά χαμελόκαδα μ’
Κανέναν εζαλίεν

Έναν κορίτσ’ κι έναν παιδίν
Ση ρίζα μ’ εφιλέθαν

Εποίκαν όρκον κι όμοισμα
Να μη εφτάν’ χωρισίαν

Ατώρα εχωρίγανε
Γιαμ έχω ασό κρίμαν

Τσίπουλ-τσίπουλ


Τσίπουλ τσίπουλ το νερόν
παρακάλω τον Θεόν
κι ας ση γης την καμονήν
πέρω εγω υπομονήν

Τσίπουλ τσίπουλ το νερόν
τρεχ' σ' ορμήν κυλίεται
τ' έμορφον τ' εμόν τ' αρνίν
ση καρδιάμ ευρίεται

Τσίπουλ τσίπουλ το νερόν
σο πεγάδ' αυκά και κα'
το σαρίν τ' εμόν τ' αρνίν
πέρα το και κοίμαι κα'.

Πατρίδαμ’ αραεύω σε


Πέντε οσπίτεα έχτισα
Κι ας’ ολεα ξεσπιτούμαι
Πρόσφυγας είμαι ασο κουνίμ’
Θεέμ’ θα παλαλλούμε.


Έπωδος:

Πατρίδαμ’ αραεύω σε
Άμον καταραμένος
Σα ξένα είμαι Έλληνας
Και σην Ελλάδαν ξένος.


Οσπίτεα εφέκα ανάμεσα
Σ’ ορμίν και ποταμάκριν
Πεγάδεα μαρμαρόχτιστα
Νερόν άμον το δάκρυν.

Έπωδος


Ατώρα αδακές διψώ
Νερόν να πίνω κ’ έχω
Εντρέπουμαι να ψαλαφώ
Τα χειλόπαμ’ να βρέχω.

Έπωδος

βοηθήστε την σελίδα μας

αν σας άρεσε η ιστοσελίδα αυτή και την βρίσκεται ενδιαφέρουσα και θέλετε να την διαφημίσετε, τότε σας δίνεται η ευκαιρία να το κάνετε

να πως.....


για να βάλετε το "banner" της stixoilx στην σελίδα σας ακολουθήστε τα βήματα παρακάτω:

1. κάντε κλικ με το δεξί πλήκτρο του ποντικιού πάνω σε αυτήν και επιλέξτε «Save Picture as...» (αποθήκευση εικόνας ως ...),



2. ανεβάστε την στην σελίδα σας βάζοντας σαν link προορισμού (δηλαδή κάνοντας κάποιος κλικ πάνω της να πηγαίνει στην σελίδα μας), την stixoi lx.

το Link μας είναι http://stixoilx.blogspot.com/

αυτό ήταν . τίποτα το δύσκολο

ευχαριστούμε πάρα πολύ

και αν θέλετε ανάφερε τε μας τις σελίδες σας στα σχόλια .

Αρνοπομ' ματοσινιχον

αρνοπομ' ματοσινιχον
καρφιτσοσον απανις
πολλα εμορφος ειναισαι
με τ' ασπρο το φιστανις.

ελα επαρα τα δεκροπαμ'
γομωσο το λαϊμις
σον νους να ερχουμαι αρνιμ'
οντες διψας και πινεις.

σ' οματεας σον παραδεισον
σην ψυσ' αγγελ χορευνε
πουλοπομ' τ' οματοπα μου
εσεν' αραευνε.

ελα πουλιμ' και ας εργυσες
μονον ντ' ερθες κανοιτε
γαι τεσεν η υπομονημ'
καμιαν κι τελειται.

Και αμον τσαρταχοστουλαρον

και αμον τσαρταχοστουλαρον
η ψυμ' ντερτεα φωρτουται
και αμον δεντρον σον ανεμον
νε γιανιζ' νε τσακουται.

και αν εγραφτα απαν σο χαρτιν
ντ' εσυρα για τεσενα
θα ετελειτουν το μελαν
θ' εγρασκουντουν η πενα.

και πονω και για τοι δυς εμουν
εσυ μη κλαις τσικαριμ'
εσυ μη κλαις χιονονερομ'
εσυ μη κλαις παρχαριμ'.

και τη καρδεας τα διεταγματα
καστρα παρτα κρεμισνε
και που σταματα ο νους
ατα φωλεαν χτισνε.

Οντες εγεννεθεν ατε

οντες εγεννεθεν ατε
το ποταμιν εσταθεν,
να τερει την εμορφιαν
σον κοσμον ντο εφανθεν.

οντες εγεννεθεν ατε
ο ηλιον πα εντραπεν
ασ' ατεν επερε φως
ατος για να μην χατε.

οντες εγεννεθε ατε
τ' ασκεμον εμαρεθεν
κα ιενταμαν με τ' ατεν
η σεβνταν εγεννεθεν.

οντες εγεννεθεν ατε
αγιασεν η μαναν ατς
σον παραδεισον απες
χρυσον η καμπαναν ατς.

Οντες εμνε εγω πεκιαρτς

οντες εμνε εγω πεκιαρτσ
σα κοριτσεα εμνε εγω πελας
επινα πολλα ρακιν
και χαιρουμνε την ζωην.
μονο τρανα μουχαμπετεα
εξερνα και κ' ειχα ντερτεα
και σον χορον τι τρυγονας
κρατνα το χερ τη Παρσονας

σα κορτσοπα σα νυφαδες
ενοιγα τρανα σεβνταδες
και σ' ορμανεα τα τρανα
παντα εποινα παλλαλα.
τωρα εδεβανε τα χρονεα
και σην καρδεαμ' εχω πονεα
πανε και τα μουχαμπετεα
πεμναν βασανα και ντερτεα.

ξαν θυμουμαι τα παλεα
σην καρδεαν κρουει μαχαιρεα
παλικαρ επεμνα τρανον
τωρα επεμνα το μισον.
το ποδαρεα κι κρατουνε
γερασαν και κι πορουνε
να χορευω την τρυγωναν
αλλο μετ' εσεν Παρσονα.

Το κοριτσ επερ' ατο

το κοριτσ ντ'εγαπαν
ασ' αφκα την μαχαλαν
ατωρα επερ' ατο
η μαναμ' να εν καλα.

κοκορακια εχαλασεν
ο κυριμ' για την χαραν
τοι φιλτς ιμ εκαλεσεν
κι ελογαρτσεν την παραν.

η κεμεντζε επαιζεν
ο κοσμον εχορευε
μανα η νυφε τεσον
σην εγγαλεαμ κονευεν.

Παναϊα Σουμελα σεν
ινανεψα πολλα
το θαμας εποικεσα
γομωσες την ψυμ' χαραν.

Τιμα την μανα και τον κυρ

τιμα την μανα και τον κυρ
και χαρον μη φογασε
οντες περτσ την ευχην ατουν
ησυχος θα κοιμασε.

ζωην αση ζωην ατουν
ατοι εσεν εδωκαν
σην ψυν και σο κορμιν ατουν
χιλια μαχαιρια εντοκαν.

κι οντες θα ερτε καποτε
τη παστονι η ωρα
εσυ ντο πρεπ και ηυε να εφτας
μ' εφταει ατο η χωρα.

θυμεθ' ντο εισαι ανθρωπος
και απ΄ατους πλασμενος
αν κι εφτας το χρεωσης
ανθρωπος πας χαμενος.

ΜΑΝΙΤΣΑΜ ΕΧΠΑΡΑΓΑ ( Κώστας Θεοδοσιάδης )

Μανίτσαμ εχπαράγα άψιμον εν εκάγα 
τα τήνες η εγάπη – πολλά τρανών 
κι επόρω να κοιμούμαι ατέν πάντα θυμούμαι 
σ’ομάτοπαμ τα δάκρια – πάντα γομών. 

 Όθεν πάω και στέκω έμπριαμ θαρρώ ελέπω 
τατήνες την θωρέαν – κ’ανασπαλώ 
σο νούμ κι ας σην καρδίαμ κι θα βγαλώ καμίαν 
με’τάτο την εγάπην – πάντα θα ζώ. 

 Η κάρδιαμ ματωμένων ας σην σεβτιάν καμένων 
ατσιά κανείς εγρύξεν – ντ’άγνα πονό 
ερούξα σην σκοτείαν τσιούξωμε Παναϊαμ 
εγάπην ες και έχω – τ’άρνην τ’εμόν. 

 Στίχοι – Μουσική : Κώστα Θεοδοσιάδη

Χαράντα σο χωρίον

παιζ' ο ζουρνας
κρουει το νταουλ
την νυφεν πανε παιρνε
την νυφεν την καλοβουλον
κα ιση γαμπρου θα φερνε.

τι, τι, τι, τι, τι,
τι,τι, τι, τι, τι,....

δυημερα τριημερα
χαραντα σο χωριον
θ' ανοινε νεον σπιτικον
θ' εφτανε αλλον βιον.

τι, τι,....

κλαινε και αποχωριγουνταν
η νυφε με τ' αδερφεατς
αλλα αδερφεα θα εφταει
ολα τα αντραδερφεα.

τι, τι, ....

αμον αήτος εν ο γαμπρον
η νυφε περιστερα
η νυφε χαμογελασεν
και εφωταξεν η μεραν.

τι, τι.....

Θα σπίγκω

θα σπιγκω, σπιγκω
και κοφτω τρυγοναμ'
την ανασας
να δειγω φιλεμαν
ζωης απες σα ψυας τ' ασπρας.

θεριον εν το σεβνταλουκ
εποικες ατο ψιλλον
τρυγοναμ' ασο τερεμα
εψοφεσεν ο σκυλον.

θα σπιγκω, σπιγκω εθαρω
πουλιμ' εσεν θα γλινω
δυο χρονεα κι εφεκες με
το σπαρελις να λεινω.

θεριον εν ........

θα σπιγκω, σπιγκω κα ικοφτω
τη καρδεασις τον χτυπον
κανεις σον κοσμον κι εποικεν
αμον εμεν αεικον.

θεριον εν ....

θα σπιγκω, σπιγκω εθαρω
την καρδεας θα τσουμπιζω
το στιπον και πικρονεμας
πουλιμ' θα κατενιζω.

θεριον εν ....

Όλιτσκα

η Ολισκα ασο Σοχουμ'
αλισφερις εποινε
και τη καρδιας το χρυσαφ
ενα παρα εδεινε.

αχ, Ολισκα καημεντσα
πολλα τυρανισμεντσα
επουλτσες ολα σο παζαρ
κι επεμνες πεινασμεντσα.

ολα τ' ασημοποτηρατσα
χαλια και σεντονεα
εξεγκεν ατα σο παζαρ
με δεκρεα και με πονεα.

αχ, Ολισκα....

επουλνε τα εργοχειρατσ
τα λαμπο κεντημενα
τα ονειρα τη Ολιτσκας
επενανε χαμενα.

αχ, Ολισκα...

Τανταλα

μετά το τέλος καθε στιχου ακολουθει το '' τανταλα τουντουλου''
εντοκεν το χαλαζ, τανταλα τουντουλου
κερασεα πουθεν κι εφεκεν, τανταλα τουντουλου

φαβατα και κοκκια,
σην γην βαθεαν φεκεν,

εντοκεν το χαλαζ,
και εγεντον χαλαρδια,

κι η μαμσα η λαζαραβα,
εσειρνε τα μαλλια,

εντοκεν το χαλαζ,
και εχαθαν τα κερασεα,

να λει εσεν Νικολα,
να λει τεσον την ρασεα,

τα ντερτιας κι κανεθαν,
παγνε και τα κερασεα,

βέχω - βέχω

και σεβνταν εχω
σεβνταπουλον και
σεβνταλις γυριζω
και σεβνταν εχω
σο καρδοπομ'
και πως θα ταγιανιζω.

βεχω, βεχω ξεροβεχω
κοιμαι κα τ' αρνοπομ' κι εχω
και με τι ματιμ' τα δεκροπαμ
το μαξιλαριμ' βρεχω.

και ριζαμ' κρυο νερον εισαι
να σαν που αν και πειντσε
και να σαν που αγκαλασκεται
ους να μερων κι αφηντσε.

βεχω, βεχω.....

αμον τ' αχορταρεα σην γην
ντο θελνε το νερονι
και θελω σουμαμ' να εχωσε
αποψ ους να μερωνει.

βεχω, βεχω.....

και τα μαλλοπας πενταπλεχτα
απαν σο μυας κοινταν
τυλιγουνταν σην γουλα μου
αμον οφιδεα εινταν.

βεχω, βεχω......

και ολ αγαπουν το σεβνταλουκ
ολ θελνε τη νυφαδες
και εγω ο καρυπς μαναχον
εχω σην ψυμ γεραδες.

βεχω, βεχω.........

και νιτσα κι εγνωρισεν τε εμορφον
τ' εγαπς την ζεστασιαν
και χουλειται με το τερεμαν
και την πορπατεσίαν.

βέχω, βέχω......

Ελα ελα με τεμενα

ελα ελα με τεμενα
μη σκοτωνω εγω εμεν
κι αν σκοτωνω εγω εμενα
κριμαν εν κορη σ' εσενα.

οϊ να λει εμεν να λει
σο κιφαλιμ' κατ λαλει
εμορφον που θα φιλει
παντα θα παρακαλει.

κορτσοπον τινος εισαι
μηλον κοκκινον εισαι
πασεμενο και εμορφον
μαϊσεματικον εισαι.

Ελα Γιαννημ' και μη πας

ελα Γιαννήμ' και μη πας
κλωστ' οπις και τερ εμας,
και ο Γιαννες καναν κι εξεν
στραταν επερε κ' εφεκεν.

Γιαννεμ' σον τοπονντ' επας
κι αν εμας αρωθυμας
κλωστ οπις και σα παιδιας
Γιαννε στοχευσον την υγειας.

ελα Γιαννεμ' και μη πας
ντο ειναι ατα ντ' εφτας
καθκα ση γαρης το γιανν
και μη εισαι περισαν.

ο Γιαννες εξενιτευτεν
δεν κι εποικεν και οπις ερθεν
περισαντσ πουγαλεμενος
και πολλα πουσμανεμενος.

Τη καρδεασιμ' ο ουρανον

αν θελετε τον ουρανον
απες σην βουραν βαλω
μη λετε μη λετε με
τ' αρνοπομ' ν' ανασπαλω.

αναθεμα σε νε σεβντα
ευρικς αγνα καρδιας
εκει απες σειρτσ'
το αψιμος εκει απες την
φωτιαν.

πως εγρικασα ουρανε
κι οντες πονω λιβωνεις
κι αν τρεχνε τα δεκροπα μου
την γην νερα γομωνεις.

αχ ση καρδεας ιμ' τον ουρανον
συννεφα μαυρα εκατσαν
ηλεν κι αφηνε να εμπαιν
το ψοπομ' εγονατσαν.

Χαμέλεινον καρα καπαν

χαμελεινον καρα καπαν
και Αέ Ζαχαρεα
να ελεπω τ' αρνιμ'
πως περμεν
σ' ερημον την φωλεαν.

ο ουρανον και η θαλασσαν
η γη κι ολα τα παντα
ελα αρνοπομ' με τεμεν
πασκιμ θα ζουμε παντα.

σον ουρανονο πετα πουλι
σην γην ευταει ευωρα
εγω και εσυ ντο ειπαμε
μη λες ατο την χωραν.

αρνιμ τεσον ο προσωπον
αχ και τεσον τ' οματεα
μεσεν πουλιμ' θα χαιρουμαι
και περω τα μουρατεα.

Για τεμον τον πόνον μανα

για τεμον τον πονον μανα
ξάϊ μη κούεις τον γιατρον,
μανιτσαμ' εμεν κανειται
μονον η ευχην τεσον.

εντοκανε μεν καταρρας
για να τειρανιγουμαι
να πονω να υποφερω
και να βασανιγουμαι.

Επερασα πικρας πολλα

επερασα πικρας πολλα
η καρδεαμ' εματωθεν
πολλα βασανα εσειρα
το ψοπομ' επληγωθεν.
τα τραγουδεα ντο τραγωδω
κι ειν' μονο για τεμενα
ειν' για ολα τα καρδοπα
ντο ειναια πληγομενα.

ατωρα εγω θα τραγωδω
τα βασανα τα πονεα
αμαν θυμουμαι ντ' εσυρα
εκεινα τ' ασχεμα χρονεα.

εθαρνα ουλ αμον εμεν
απαν σον κοσμον ειναι
εθαρνα πως την ψυν ατουν
σον πληγομενον δεινε.
τα τραγουδεα ντο τραγωδω
κι ειν' μονο γαι τεμενα
ειν' για ολα τα καρδοπα
ντο ειναι πληγωμενα.

Μυροφόρα

μυροφορα, μυροφορα
γιαρ γιαρ αμαν
ασλανιμ' αμαν
ντο θα εινουμες ατωρα
σεβνταλιμ' τσιτσεκλιμ'
ασλανιμ' μικρον πουλιμ'.

μυροφορα, μυροφορα
ντο θα εινουμες ατωρα,
εγω εσεν αγαπω
και αλλου κες κι τερω.

αγαπω σεν παλλαλουμε
γιαρ, γιαρ αμαν
ασλανιμ' αμαν
για τεσεν ρουζω σκοτουμαι
σεβνταλιμ' ασλανιμ'
τσιτσεκλιμ' μικρον αρνιμ'.

μυροφορα, μυροφορα
ντο θα εινουμες ατωρα
εγω εσεν αγαπω
και αλλου κες κι τερω.

Κορη με τα τερεματας

κορημ με τα τερεματας
εσυ χαλανς χωριον
και για τεσεν κρουν
και περν αγουρ
σο καφενειον.

χασον πουλοπομ'
χασον
ολιγα καλλιεα χασον
ψαλτης αφειν την ψαλτικην
ποπας εβγαλ το ρασον.

οι γερονταδες το παστουν
ασα χερεατουν χανε
κ' οι παντρεμεν
ψωριγουνταν
κι αλλο σο σπιτ κι πανε.

χασον πουλοπομ'
χασον.....

Πως εινεται ο ανθρωπον

πως εινεται ο ανθρωπον
τα χρονεα αμα δαβενε
πεντε μαλια σο κυφαλ
ασπρα θα απομενε.

χερια ποδαρεα αλλο κι ακουν
παει κι ερτε η καρδια
αλλα πα ερωτουν ατον
και αλλα ακουν τ' οτιατ.

Εναν πουλιν επτανε

αγαπα κορ αγαπα με
οπως ντ' εποινες πρωτα
εσυ την χωραν μη τερεις
την καρδιας ερωτα.

αναθεμα, αναθεμα
αεικον γειτονιαν
εποικαν ατο καλατσιν
ντ' εφιλεσα σε μιαν.

εναν πουλιν επετανεν
ψηλα σον ουρανον
ατο εκλεγε κι ελεγε
επεμνα μαναχόνι.

τεμον η καρδεα καρδεα εν
τεσον πουλιμ' ελαε,
σι δυονους αναμεσα
καποιος εταραε.

Ινας μανα καθισμεντσα

ινας μανα καθισμεντσα
σ' εναν χαμελον σκαμνιν
τρωΐατεν αροθυμιαν
π' εχ σην ξενιτεια παιδι.

ελιγοστεψεν το φωσ ιμ'
και κι θα χωριζω σεν
ελα πριν να αποθανω
ας καλοσωριζω σεν.

Απ' αδα και περα θέλω

απ' αδα και περα θελω
εναν ησυχον ζωην,
να ανασπαλω τα μαυρα χρονια
μανα ντ' εφαγαν την ψυμ'.

αμαν, αμαν ,αμαν, αμαν
αμαν, αμαν αμαν,
μανα ντ' εφαγαν την ψυμ'.

σην ζωημ' τ' ημσαν τα χρονιαμ'
και σα ξενα εζησα
και τη οσπιτιμ' την πόρταν
εικοσ' χρονια κι ενοιξα.

αμαν, αμαν ,αμαν, αμαν,
αμαν, αμαν, αμαν,
εικοσ' χρονια κι ενοιξα.

βασανα πολλα εδεβαν
και πολλα επερασα,
εφαγανε με τα ντερτια
και εγω εγερασα.

αμαν, αμαν, αμαν, αμαν,
αμαν, αμαν, αμαν,
και εγω εγερασα.

Μάνα σ' εσον την μνήμην

ατωρα που θα εσερουσνε
εσυ πα ολιγα χρονια
μανιτσαμ' εφυγες νωρις
ασι ζωην με πονια.

θα ζεις απες σην ψυν εμουν
οσα κι αν ζουμε χρονια
κι εσεν παντα θυμουντανε
παιδια και εγγονια.

κι εχαρες οσον επρεπεν
επεταξες σα ουρανια
κι εσεγκες τι αγγελ φτεραν
μανα γλυκεσα μανα.

θα ζεις απες...

μ' ολια τα ανθρωπιας σις
θα σκουμες και κοιμουμες
κι εναν μανιτσαν αγγελον
σο ψοπον θα θυμουμες

θα ζεις απες....

τα διερμενειας ειν τεσαν
γλυκολαλον καμπαναν
και τα ευχας τρανταφυλλαν
μανα γλυκεσα μαναν.

θα ζεις απες.....

και λαφρυν το χωμαν
ντο σκεπας τ'εμορφον το κορμοπος
και ο αντρα σις οσον θα ζει
θ' αφτειν το καντιλοπος.

θα ζεις απες....

καρδοκαυτρα

ελα κορ' ας περωσε
κι ατι λεει κι θελω σε
ακομα ειμα ιμικρον
εχομε πολλα καιρον.

καρδοκαυτρα, καρδοκαυτρα
νεο παλικαρ εχαθα,
τ' ονεμας για ρεζιλεμα
σ' εναν ντουβαρ θα γραφτα.

τα χρονεα εδεβανε
σα σαραντα εσεβαμε
κι ατο κι εχ' ομουτ ν' αντριζ
και το ματοπα τσαμπλιζ'.

καρδοκαυτρα.....

τ' εμον εξεγκαν τ' ονεμαν

τ' εμον εξεγκαν τ' ονεμαν
ο σεβνταλης ο Σταυρον
κι εγω χεροπον κοριτσι
κ' επιασα ο μαυρον.

καλλιον τ' οματις να βγαιν
και χαθεασλουχ να περνε
παρα να εβγαιν' τ' ονεμας
και για τεσεν να λενε.

οθεν ελεπω κορτσοπα
σουμα τουν παντα απω
μ' ατα χαρεντεριγουμαι
αμα τιδεν κι φταγω.

Ινας ερθεν Φωτισμενος

ποιος επορει τον κοσμον
ολε να αλαζ' ατο
και αουτ' την κοινωνιαν
ατος να ισαζ' ατο.

Ινας ερθεν Φωτισμενος
ολεν τον κοσμον
για να σων'
και εβρεθεν ο Καημενον,
Ατος απαν σον Σταυρον.

Ινας ερθεν για τον κοσμον
για να σων ολεν την γην
και εβρεθεν σταυρομενος
Ατος απαν σο ρασιν.

Ινας ερθεν Φωτισμένος....

οι ανθρωπ' να μην πονουνε
και να ζουν καλα
γαλα και ψωμι να εχνε
ολα τα μωρα
αλλο να μην πολεμουνε
και ματουντανε
και αθωα παλικαρεα αλλο μη σκοτουντανε.

Ινας ερθεν Φωτισμενος.....

ο πατερας

ο πατερας εν σον κοσμον
φιλος εν και αδερφος
σ' ατον καθκα πεΐ τον πονος
πεΐ το μυστικος.

τι πατερα την αξια
που κι ελεψ' ατο
αμα φευ' σον αλλον
κοσμον θ' αραευσ 'ατο.

κι αν καμιαν θα κλενειζ' σε
εν πουλιμ' για το καλος
να εβγαιντσ σην κοινωνιαν
ανθρωπος καλος.

τι πατερα την αξια...

τι πατερα την καρδιαν
μη ματωντς ατο
ελα αραεψω το ψοπος
πως θα σωντσ' ατον.

τι πατερα την αξιαν...

εσκαλωσεν ο πατεραν
σην ζωην γεφυρ,
εμπα σην υποταγην ατ'
να ελεπς χαΐρ.

τι πατερα την αξιαν...

Σαντας παλικαρι

ταμενος για τον πολεμον
εσυ εσνε ασην γενναν
εσυ εσνε ασην γεννα,
τα ζιπκα σις σ' εναν ρασιν
εβρεθαν ματωμενα,
εβρεθαν ματωμενα.

ενθυμια κρεμαγουνταν
εΐ Σαντας παλικαρι,
τα πεταλα και το σπαθις
σου Ποντου το νοτυβαρι.

σο ξεφωτον καθαν βραδυν
εσυ πως εκοιμούσνε
εσυ πως εκοιμουσνε,
αμον τ' αγρεο λεονταρ'
τιδεν πως κι φοβουσνε,
τιδεν πως κι φοβουσνε.

ενθυμια κρεμαγουνταν...

ζουνε ακομα σο ρασι
το αιμας τα λαλιας
το αιμας τα λαλιας,
και τ' αλογους τα πεταλα
και η παλικαριας
και η παλικαριας.

ενθυμια κρεμαγουνταν......

η εγαπ' πατριδαν κι εχ'

η εγαπη εν πουλιν
οπου θελ πετα και ζει
και συνορ' πα κι τερει
τρεχ' και λασκεται σην γην

η εγαπ' πατριδαν κι εσ'
εν εναν ποταμ' που τρεχ'
ουτε χρωματα τερει
κι ολα τα καημους φορει.

μαυρον, ασπρον κι χωριζ'
ολα τα καρδια σκιζ'
και τον πολεμον σκαλων
βασιλεα παλαλον.

η εγαπ' πατριδα...

κι σαεβ μανα και κυρ
στρατα κι εχ ουτε γεφυρ
πλουσιον και εφτωχον
γνωστικον και παλαλον.

η εγαπ' πατριδα....

Πατριδαμ' εν η Σάντα

παππον προς παππον
η Σαντα τεμον εν η πατριδαν
αμον την Σανταν εμορφον
οθεν επηγα κ' ειδα.

τσορταν ματζιρα εφαγα
ανθογαλα πα πινω
ατα παντα κρουνε σον νουμ'
την Σαντα πως ν' αφηνω.

εσεν ριζαμ' εφαΐζα
αγραΐκα λεφτοκαρεα
κι ολοερας εχορευαν
Σαντετκα παλικαρεα.

τσορταν ματζιρα....

η καλομαναμ' ελεγε
εγω οντες μεγαλεινω
τη ξενιτιας το νερον
καμιαν να μην πινω.

τσορταν ματζιρα....

νασαν πουλοπομ' π' απομεν
σον τοπον π' εγεννεθε
να λει που φευ ασην Σανταν
κι οπις αλλο ξαΐ κ' ερτε.

τσορταν ματζιρα....

εγω πα ριζαμ' ας εξερτσ
ντο πολλα αγαπωσε
κρουει το νταουλ παιζ κεμεντζε
εγω πα τραγωδω σε.

τσορταν ματζιρα...

Τρανταφυλλον εκατοφυλλον

τρανταφυλλον εκατοφυλλον
με χιλια ευωδειας
τον νυσταγμενον κοιμσο με
απαν και σην καρδιας.

μελεσσιδ' μελεσσιδοπον
και τα χειλιας τσιτσεκοπον
πετω ερχουμαι γονευω
την εγαπημ' αραευω.

τρανταφυλλον ντο ενοιξες
και εγω μελεσσιδοπον
απες σα ροδοπεταλας
ας ειχα κ' εγω τοπον.

μελεσσιδ' μελεσσιδοπον....

τρανταφυλλον εκατοφυλλον
κοκκινον κι αμον αιμαν
ολ' αγαπουνε επτα κι οχτω
κι εγω μαναχον εναν.

μελεσσιδ' μελεσσιδοπον.....

Ο γονεον παλικαρ

ο γονεον παλικαρ
μερ νυχτα σο ποδαρ
και σ' εναν χαταλ και κα
ο πατερας εμπροστα.

νυχτα ημερα σο ποδαρ,
τι σπιτι εν το στουλαρ,
απες σα κασεα πορπατει
κι αν ματουτε κι πονει.

νε βρεχια και μπορανεα
συνεχεια απες σ' ορμανεα
τα παιδιατ' θα τρανειν
και φαρμακ ο κυρ ας πειν'.

νυχτα ημερα....

ναι πουλοπομ' ναι γιαβροπομ'
και τι καρδεασιμ' κλαδοπον
ο γονεον παντα λεει
και το ψοπον ατ' ας κλαιει.

νυχτα ημερα....

Μιαν κι αλλο μιαν

εναν εμορφον
κοριτσ καστανον
εφαε και την καρδιαν
και την ψυν τεμον.

μιαν κι αλλο μιαν
θελ' ατεν κι θελ'
ασα χειλια τς τσιτσανιζω
πουλιμ' και το μελ.

ερθε ο σειμογκον
και ο ηλον κι χουλεν
ηλος εν τεμον τ' αρνοπον
και εμεν ζεστεν.

μιαν κι αλλο ....

οταν εχω εγω
το γιαβριν τεμον
παγω χαμε σην σκοτιαν
αλλο μη μερων.

μιαν κι αλλο .....

Ο Γονέον

Στίχοι: Νάκος Ευσταθιάδης  |  Μουσική: Ιωσήφ Σαρασίδης

ποιος κρουει το καρδοπον ατ'
και τα ρασια συουν
τινος τα δακρεα ετρεξαν
κι ολα τα χιονια λειουν.

μα εν ο γονεον π' ερωτα
γιατι να ζω ακομα,
γιατι εγω απαν σην γην
κι ο γιομ' αφκα σο χωμαν,

ας ετον να ενταμονα
ατον που περα τα ψυα
κι περ π' επαρεγερασαν
και περ' νεΐκα παιδια.

οι φιλ' συμπαραστεκν' ατο
τα παλικαρεα κλαινε
για το ασλαν που εφυεν
εναν ζωην θα λεγνε.

μα εν ο γονεον π' ερωτα...

ας ετον να ενταμονα...

για τεσεν κρουει η καρδιαμ'

τ' οματοπας αν τερω
μαεμενον κ' επορω
για τεσεν εγω ζαντινω
παγω πινω και μεθυνω

σο καρδοπομ' αλλε κι εν
η εγαπιμ' εναν εν
θ' αγαπωσε οσον ζω
και τον λογομ' θα κραττω.
για τεσεν κρουει η καρδιαμ'
για τεσεν η τραγωδιαμ'
και τα ονειρα ντ' εφταγω
για τεσεν οθεν κι αν παγω.

τ' οματοπας αν τερουν
αλλοτε μαχαιρεα κρουν
κι αν θα χανωσε πουλοπομ'
εινουμε καλογεροπον

σο καρδοπομ' αλλεν κι εν....
για τεσεν.....

σο καρδοπομ' αλλε κι εν....
για τεσεν .....

κούκλαμ'

κουκλαμ' τα χειλοπας αμον μελ
τα χειλοπατς αμον μελ
και το φιλεμαμ' κι θελ
κι ολο βασανιζ' εμεν

κουκλαμ' ελα εβγα σο μεΐταν
ελα εβγα σο μεΐταν
χορεψον σ' εμον το γιαν
κι ας ζελευνε οι τουσμαν

κουκλαμ' τη καρδιας το καμιν
τη καρδιας το καμιν
το νερον πα κι νεσβειν
λυγουμε αμον κεριν

κουκλαμ' αν κι εφταγω σε τεμον
αν κι εφταγω σε τεμον
παγω ρουζω σον κρεμον
και το κριμαν εν τεσον

Σταύρος Σαββίδης - βίντεο-







Σταύρος Σαββίδης


Ο Σταύρος Σαββίδης γεννήθηκε στη Βέροια από μουσική οικογένεια. Οι γονείς του, πρόσφυγες, του μεταφέρουν από μικρή ακόμη ηλικία τον καημό και το μεράκι μέσα από τα τραγούδια της καταγωγής τους. Από 17 ετών αρχίζει να τραγουδάει φιλικά σε παρέες και αργότερα -επαγγελματικά πλέον- σε διάφορα μαγαζιά της επαρχίας, τις περισσότερες φορές μαζί με τον πατέρα του, τον γνωστό λυράρη ΜΑΝΤΗ. Σ' αυτά τα χρόνια κάνει και τα πρώτα του βήματα στο εξωτερικό. Το 1992 ανοίγει ο δρόμος για την δισκογραφία με τον δίσκο "ΤΑ ΣΑΝΤΕΤΚΑ". Ένας συμμετοχικός δίσκος του Σταύρου Σαββίδη με τον πατέρα του Μάντη και τον Στάθη Νικολαϊδη. Στη συνέχεια τους δίσκους "ΑΣΤΡΟΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΦΩΤΑΪΣ", "ΣΑΝΤΑΪΤΚΑ Νο2", "ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΑΒΒΙΔΗ" (με τον Θοδωρή Βεροιώτη, Γ.Γεωργιάδη), "ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟΝ ΑΚΡΙΤΑ" (με τον Γ.Σιαπανίδη), "ΑΚΡΙΤΑΣ ΠΑΛΛΑΣ 2000" (με τον Γιάννη Σανίδη και Θοδωρή Βεροιώτη), "ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΚΡΙΤΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ", "Η ΑΓΑΠ' ΠΑΤΡΙΔΑΝ ΚΙ ΕΣ'", "ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ LIVE" και "2007 ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΓΛΕΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΑΚΡΙΤΑ" και "ΜΕΛΕΣΣΙΔ' ... ΜΕΛΕΣΣΙΔΟΠΟΝ". Από τότε η πορεία του Σταύρου στον καλλιτεχνικό χώρο καταξιώνεται και η καλλιτεχνική του ταυτότητα καθιερώνεται.
Ο Σταύρος Σαββίδης έχει δημιουργήσει από το 1995 ένα μεγάλο συναυλιακό σχήμα ποντιακής μουσικής, το οποίο φέρει το όνομα "ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ ΜΕΛΩΔΟΙ" και συμμετέχει σε πολλές ποντιακές εκδηλώσεις.
Από το 1997 είναι ιδιοκτήτης του πολύ καλού ποντιακού κέντρου "ΑΚΡΙΤΑΣ ΠΑΛΛΑΣ" στην Πατρίδα Βέροιας, ένα κατάστημα χωρητικότητας 600 ατόμων, όπου παρουσιάζει ένα πολύ κεφάτο ποντιακό πρόγραμμα.
Επίσης, εκδίδει την εφημερίδα "ΑΚΡΙΤΕΙΑ" με σκοπό τη στήριξη των Πολιτιστικών και αθλητικών Συλλόγων της περιοχής του.





οι πληροφορίες είναι από το

το κοκκινον το μηλον

ο ηλεν οντες βασιλευ
εβγαιν τεμον ο ηλιον.
εκεινεν τινα αγαπω
το κοκκινον το μηλον

το μη, το μη, το μηλον
αχ,το κοκκινον το μηλον
η καλημ' επαρλαεψεν
εσκεπασεν τον ηλον.
το μη, το μη, το μηλον
αχ, το κοκκινον το μηλον.

η καλημ' αμον τουτουγιαν
απριλ' μανουσακοπον
οθεν κι αν παει χωριεται
ομοιαζ' αμον πλουμοπον.

το μη, το μη....

εβγαιν η καλημ' σο τσαΐρ'
τ' ορμανεα σκουντουλισνε
τρανταφυλλα κι αμαραντα
οθεν δεαβεν ανθιζνε.

το μη, το μη....

νυφεμ' και περιστέραμ'

πουλοπομ' φορ' κι αλαξον
νυφε και περιστεραμ'
ερθανε για να περνε σεν
αντληδες παλικαρεα.

η Πουλια κι ο Αυγερινον
ερχουνταν κι ανταμουνταν
σην Παναγια Σουμελαν θα πανε στεφανουνταν,
σο Βερμιον σην Παναγιαθα πανε στεφανουνταν.

απ' εμπροστα εν ο γαμπρον
ολοερατ' συμπεδεα
κι απ' οπις ολεν το ψυχ
και τη χαρας πουλια

η Πουλια κι ο Αυγερινον....

η λυρα παιζ' κρουει το νταουλ
χαραντα σο χωριον
αντειδονουνε τα ρασια
σημαινε τα καμπανας.

η Πουλια κι ο Αυγερινον...

ερθεν κι ο Αυγερινον
ερθε να περ την Πουλιαν
κλαινε π' αποχωριουνταν
χαιρουνταν π' ανταμουνταν.

η Πουλια κι ο Αυγερινον....

Γειάσα - γειάσα

Ισον αμον κυπαρισ'
και αμον εσεν κανεις
τ' οματοπας γαλανα
αμον θαλασσας νερα

Γειάσα γειάσα
τα χειλεας κερασεα
κοκκινον κρασοπον
τριανταφυλλόπον
Γειασα γειασα γειασα
τα χειλεας κερασεα
και γλυκεα μελεα
να φυλω κι θελεα
Γειασα γειασα
τα χειλεας κερασεα

Τ' οματοπ' ατς γαλανα
τα χειλοπ' ατς κοκκινα
για τ' αρνιμ'
εγω γουρπαν
και ασιν τεπεμ' απαν.

Γειασα γειασα......

Για τεσεν εγω γερφυρ'
ντο δαβενσ το κατοφυρ'
σιν ευώρα εχοσε
και χαρεντερίζω σε.

Γειασα γειασα......


από το καινούργιο cd του Σταύρου Σαββίδη
''και... μελεσσίδ' ... μελεσσιδόπον''

Χοροντέας και οκνέας

την παντρειαν ξάι κ' ενουντσες
κριμαν κ' ετον σ' εσεν
χοροντεα ειπες θελω
και για την δουλειαν μ' εν.

τα αμπαρεατ' κ' ειν γοματα
το κελαρν ατ' εν μισον
η κοιλια κι γομούται
κι χορευ και τρομαχτον.

εσυ κ' εσνε μαθεμεντσα
ολεας με το παραπαν
κρεατα και γαβουρμαδας
ατωρα μαλλες και ταν.

τα αμπερεατ' .....

τεμιρτσης και χοροντεας
σο μεΐταν και σο αμων'
ους την Σάββαν σην δουλειαν
την Κερεκην τρομαχτον.

τα αμπαρεατ' ....

γαμπρε ελα σην δουλειαν
ντο τεμον και ντο τεσον
φαζομε σε και κοσαρα
κι από πισ' το φουστουρο.

τα αμπαρεατ'....

Παίζ' η λύρα τραγωδώ

Παίζ' η λυρα τραγωδώ, τραγωδω, τραγωδω
για τ' αρνοπομ' π' αγαπω
Εφυεν και μερ' επιεν το πουλιμ' , το γιαβριμ'
και τεμον η ψυν ελύεν.

Εχω αγιατρευτον γεραν
και κι λεγ' ατο καναν,
αν κι κλωσκεται τ' αρνιμ'
θα τελειται η ζωημ',
αν κι κλωσκεται τ' αρνιμ'
θα τελειται η ζωημ'
εχω αγιατρευτον γεραν
και κι λεγ' ατο καναν.

Παιζ' η λυρα τραγωδω, τραγωδω, τραγωδω
και απ' απεσιμ' ασ πονω
τα παραποναμ' κι λεγω ούι αμαν ούι αμαν
και κρυφα μαναχος κλεγω.

Εχω αγιατρευτον γεραν.....

Παιζ' η λυρα τραγωδω, τραγωδω, τραγωδω
και τα δακρεαμ' κι κραττω
σα ποταμεα αν κυλυουν ούι αμαν ούι αμαν
που δαβενε θα φουρκυουν.

Εχω αγιατρευτον γεραν......



από το καινουργιο cd του Σταύρου Σαββίδη
''και... μελεσσίδ' ... μελεσσιδόπον'''

Όθεν είμαι κι όθεν πάω

Άμον το περιστερόπον
έλα έμπα σον χορόν.
Ξάι μ' εντρέπεσε πουλοπομ'
χόρεψον σο γιάν τεμόν.

Οθεν ειμαι κι οθεν παω,
μ' ερωτατεμε ντ' εφταγω,
κ' ειδα το γιαβριμ' ζαντεινω
κι ολον πίνω, κι ολον πίνω,
κ' ειδα το γιαβριμ' ζαντεινω,
φερτε με φαρμακ ας πεινω.

Τα μαλλίας να σεινιγουν
και τα χειλιας να γελουν,
Το ματοπαμ' ας εξέρτσα
μαναχον εσεν τερουν.

Οθεν είμαι.......

Η εγκαλεαμ' η φωλεας
παντα για τεσεν ζεστον
Και σο κρυο και σα χιονεα
θα εβριξα ανοιχτον.

Οθεν ειμαι....



από το καινουργιο cd του Σταύρου Σαββίδη
''και... μελεσσίδ... μελεσσιδόπον''

η νύφε και η πεθερά

να ινουσαν κατακλυσμοι
και χασαν οι γραιαδες
και κεισαν και κοιμουσανε
αφογα οι νυφαδες

ενας νυφε εναν ημερα
τη γαΐδαρ την θεγατερα
ταβειζ με την πεθεραν ατς
ατε χορλαεβ απανατς
η νυφ' εξεγκεν το τακουν' ατς
λεει την πεθεραν ατς τσουνα
το κιφαλις αμον τας
εθαρεις κι θα ψωφας
επιασταν σα μαλλια
μαζευτεν η γειτονιαν
ερθεν ενας γειτονας
λεει ατεν ντο εφτας
λεει ατεν κι εντρεπεσε
γιατι κρους την πεθερας
λεει ατον εσυ ντο θελτς
το σκιλιμ' θα γουρταρευς
λεει η πεθερα την νυφεν
μεσημερτς εντον κ' ενυφτες
ους το μεσημερ κοιμασε
τα μωρας ξαΐ κι λυπασε
εγω φταγω τα δουλείας
θα τερω και τα παιδίας
ση κυρους κι ειχες νερον
αδα θελτς και παραγιο

κι εχεν πεθεραν καλεσα
να εχω και εγω η τυχερεσα
τα βουτουρα τα τυρια
εΐσ' ατα με τα κλειδια
λασκεσαι αμον σουρτουκα
σκυλαζ το βρακις τσουλτουκα

και η νυφες η καημεντσα
παντα μαρακουλαμεντσα
παντα εφταει υπομομη
τρωει κρομυδεα και ψωμι
πεθερατς χατευ ατεν
''εξω ασο σπιτ'' λεει ατε
η νυφε σκωθεν παει
και παραπονον κι εφταει
ξαν η γουλαν επιαστεν
για την μαναν ατς εχπαστεν
ασ εσουμωσεν σο σπιτν ατς
ατε ειδε την αδερφην ατς
αδερφη ατς εγριξενα
την μαναν ατς ειπενα
η μαναν ατς εβγεν οξοκα
και ρωτατ' ατεν πρωτα πρωτα
''νετσι ντ' επαθες και κλαις,
και την μανας δεν κι λες''
σουμωσε την μαναν ατς
εγονατσεν εμπροσταν ατς
''μανα'' λεει ''ξαΐ μη ρωτας με,
πεισω τραχανο να φαΐς με,
η πεθεραμ' εν κακεσα,
παντα αφην με νυστικεσα''

''γουρπαν εγω σην γουλας,
μερ εφεκες την Τασούλας;''
''η Τασούλα εν σο σπιτνα ατς,
δικαιουτ' στεν ο κυρσ' ατς.
Η πεθεραμ' εν κακέσα,
παντα αφην με νυστικεσα,
τσακων εφταει το φουστορο
και τρωει α μαναχέσα''.

εσπρινανε τα μαλλιαμ'

εσπρινανε τα μαλλιαμ'
μαυρινεν η καρδιαμ', γιαρ

τα τσικαρεαμ' εσωθανε
και κι γελω καμιαν, γιαρ

γοματα τ' οματοπα μου
ασα πικρα τα δακρεα, γιαρ

ερτουρεψαν κι αλλο πολλα
τη καρδεασιμ' τα ντερτεα, γιαρ

τα μαλλιαμ ντ' εσπριναν

τα μαλλιαμ' ντ' εσπριναν
ατο ντερτ πα κι εφταγω

με τα μαυρα ερθα εγω
και με τ' ασπρα θα παγω

τα ογδοντα αν δαβεν
να λει π' εβρεν το κακο

κι επορει να πορπατει
αν κι κρατει το μπαστον

που γερα ασ αποθαν
να μην τυρρανιεται

οσον ντο γεραν και παει
το κορμιν ατ λειεται.

ειρήνη

Τη γην να γυρωκλωσκεσε,
θ' ελεπς λιμους και πειναν,
μωρα ντο κεινταν άρρωστα,
κι ας εχνε αλλ' το κριμαν.

Ειρήνη ασπρον περιστερ,
οι λαοι τ' αγαπουνε,
ειρηνη οταν βασιλευ,
οι ανθρωπ κι πονουνε.

Οι πόλεμοι κι σταματουν,
κρατουνε με τα χρονεα,
κι οπις αφηνε ορφανά,
με δακρεα και με πονεα.

Ειρήνη.....

Θεέμ' πεισω τα όπλα τουν,
περιστερι φωλεας,
και ας κρατουν σα χερεα τουν,
εναν κλαδιν ελεας.

Ειρήνη..



από τον αείμνηστο Θ. Παυλίδη

Ευδοξίαμ' , Ευδοξίαμ'

το μυ, το μυ, το μυ, το μυ,
το μυστικο ψυκαμ' ντο ειπασε
το μυστικο ψοπομ' ντο ειπασε
σε καναν καικι θα λεσα
σε καναν πουλιμ' κι θα λεσα.

Ευδιξίαμ' , Ευδοξίαμ', Δοξίαμ' , Ευδοξίαμ'
τρωγω τεσαν τα ψύα
τρωγω τεσαν τα ψυα.

Μικρος εμνε και κι εξερα,
μικρος εμνε και κι εξερα,
να φιλνασε αλλο μιαν,
να φιλανσε αλλο μιαν.

παω, παω, παω, παω,
παω ψυκαμ' πουλιμ' σην καμμονη
παω ψυκαμ' πουλιμ' ην καμμονη
τα ντερτεαμ' για να λαρούνταν,
τα ντερτεαμ' πουλιμ' να λρουνταν.

Ευδοξιαμ'...

Μικρος.....

μικρόν μελεσσιδόπον

Επούγαλευτα νε κοριτσ'
γιατί κι φτας με ταίρις
πάντα δεικνεισ' με το κεντρίς
μια κι ειδα μέλις.


Ε'ι' μικρον, ε'ι' μικρον μελεσσιδόπον
αμα θελτς, αμα θελτς εφτας με ταιρις
μη δεικνεις, μη δεικνεις με το κεντρις
δωσμα μια, δωσμα μιαν ασο μέλις.


Αντε κορτσοπομ' αλληγορ'
εδεβανε τα χρονεα,
χαρα ποτε θ' ελεπομε
παιδια και εγγονεα.


Ε'ι' μικρον, ε'ι' μικρον...

Αστρα απαν σον ουρανον

Αστρα απαν σον ουρανον
Σην καρδεαμ’ εχω πονο
Και ατον εγω θα λεγω σας
Την ψυμ’ για να λαφρωνω

Εσβηεν το χαμογελομ’
Το ψοπομ’ πικραμενον
Κ’ εγω ατε ντ’ εγαπανα
Εφυεν ασον κοσμον

Χωρις νερον μαρεντανε
Τα ροδα και τα κρινα
Χωρις εσεν απες σην ψυμ’
Ενουμνε αμον εκεινα

Αστρα απαν σον ουρανον
Ευσιν εγω θ’ εφταγω
Αστρο να εινεται κι ατε
Να λεπ’ ατεν και παγω





Να εινεσαι τρανταφυλλον

Να εινεσαι τρανταφυλλον
Σο χεριμ’ να κρατω σε
Οντες θελω μυρισκουμε
Οντες θελω φιλω σε

Δυο αστρα ειν’ σον ουρανον
Τ’ έναν πολλα ομοιαζ’ σε
Σπιχτα δεσον το σπαρελις
Λυεται και εντροπια σε

Μηλον το ροδοκόκκινον

Ψηλα σ’ ορμαν οπις και κα
Μερωνει, ξημερωνει
Εκει δεβαζω τον καιρομ’
Με την εγαπ τεσονι

Μηλον το ροδοκοκκίνον
Με την εγαπ τεσονι

Ελα παπορ, ελα παπορ,
Ελα γιαλον, γιαλονι
Ελα φερω τ’ αρνοπομ’
Και δεβα σο καλονι

Μηλον το ροδοκόκκινον
Και δεβα σο καλονι

Οσημερον τρανον χαραν

Οσημερον τρανον χαραν
Εφωταξεν η μεραν
Αμον αητενς εν ο γαμπρον
Η νυφε περιστέρα

Νυφουλα μου το νυφικος
Απ’ οθεν εν παρμενον
Ένα κομματ’ εν ουρανου
Αγγελ’ εχνα ραμμενον

Καμαρωτος κρατει ο γαμπρος
Νυφουλα μου το χερις
Συντροφος εντον σην ζωης
Και σην εγαπην ταιρις

Γαμπρε την νυφε ν’ αγαπας
Παραδες να της δινεις
Όμως μην το διανοηθεις
Τα πιατα να της πληνεις

Τριανταφυλλα την στρατας θα γομωνω

Τριανταφυλλα την στρατας θα γομων
Ριζαμ’ κλωστ’ οπις
Κλωστ’ και λαρωσων
Τη καρδεασιμ’ τα πονεα
Άλλο μη νουνις

Και Πανα’ι’α Δεσποινα
Με τ’ ατενεν ντ’ εσυρα
Εφυε και σ’ έναν βραδον
Τα μαλλιαμ’ εσπριναν

Με την ψυμ’ παλευω γιαβριμ’
Ναι πουλοπομ’ κι αραευωσε
Κλωστ’ οπις εσυ μικρον
Μικρον πουλοπομ’
Γουρπαν σ’ εσεν

Και Πανα’ι’α Δεσποινα…

Σα κρεβατεα μανα κειμαι (να λει εμεν)

Σα κρεβατεα μανα κειμαι
Και πονω, και πονω
Και του χρονου αηκα ωρας
Κι θα ζω, κι θα ζω

Ερχουνταν γιατροι μανιτσαμ’
Και τερουν, και τερουν
Και ας’ εμον τον πονον μανα
Κι εγροικουν, κι εγροικουν

Νουντζω μανα τα παιδιαμ’
Την γαρημ’, την γαρημ’
Ετελεθεν η καρδιαμ’
Βγαιν’ η ψυμ’, βγαιν’ η ψυμ’

Ασον Ποντον ειμαι εγω

Ασον Ποντον ειμαι εγω
Και σ’έναν τοπο κι εχωρω
Και εσεβα σον χορον
Οντας ειδασε.
Ασον Ποντον ειμαι εγω
Και εσεναν αγαπω
Εσεναν αγαπω
Ψοπομ’ ειπασε.
Γιαβριμ’ πολλα θελω σε
Θα ερχουμαι θα περω σε
Αν κι δεισε η μανας
Νυχτα κλεφτω σε.
Γιαβριμ’ πολλα θελω σε
Θα ερχουμαι θα περω σε
Τ’ αλογομ’ εστολτσ’ ατο
Για να κλεφτω σε.

Ασον Πόντον ειμαι εγω
Χορευω κα ιτραγωδω
Την καρδιαμ’ επορω
Να χαριζω σε.
Ασον Πόντον ειμαι εγω
Παντα εγω κι θα πονω
Εσεναν αγαπω
Θα κερδιζω σε.
Γιαβριμ’ πολλα θελω σε
Θα ερχουμαι θα περω σε
Αν κι δεισε η μανας
Ωυχτα κλεφτω σε.
Γιαβριμ’ πολλα θελω σε
Θα ερχουμαι θα περω σε
Αν κι δεισε η μανας
Νυχτα κλεφτω σε.

Πόντος εν άστρον φωτεινόν

Πόντος! Εν άστρον φωτεινόν σ' Ελλενικούς αιώνας.
Αργοναυτών το όρωμαν και τη Ακρίτα κάστρον.
Νύφε ακριβοθώρετος τη Πόντου τη Ευξείνου,
Πυκνέσα δύσσα σα ραςά μάραντα φορτωμένα.
Πόντος! Αγέρας παρχαρί, θύμηρου μυρωδία,
Τη λύρας γλυκολάλεμαν, νερόπα πάντα κρύα.
Πόντος! Η πρώτεσα χαρά μ',το υστερνόν μ' ο πόνος.
Αροθυμώ και τραγωδώ, αροθυμώ και κλαίω.

Κι έρθενε χρόνια δίσεκτα, καταραμένα χρόνια
Ο ουρανόν ελίβωσεν, σην γην ποτάμ' το (γ)αίμαν.
Κ' εσκώθεν θρήνος θάνατος, πέρα περού σον Πόντον.
Ξαν κρούγ'νε οι Αγαρηνοί και καίγ'νε και ρημάζ'νε,
Ο βίον χάται γενεών, ο κόσμον ξεριζούταιΚι ένας λαός πορεύκεται σ' Αδάμ την εξορίαν.
Αποτελειώνε σον γιαλόν το έργον των Αγαρηνών οι Φραγκολεβαντίνοι
Και κ' εγροικάς ο άκλερον ποίος τεσόν έν' ο εχθρόν και ποίος έν' ο φίλον.

Και σην Ελλάδαν έρθαμε ρίζα 'μουν προαιώνιον
ΠΑΤΡΙΔΑ τη ΠΑΤΡΙΔΑΣ
Και ξαν πουλί μ' ασ'ήν αρχήν χτίζομεν το γεφύριν.
Σα μαύρα τα χαλάσματα άθα και μανουσάκια.
Την γήν κατατρυπαίνομεν μ' αλέτριν και χορόν,
Τον ήλιον ξαν σα χέρα 'μουν αγαπεμέν κρατούμεν
Και μ' έναν στόμαν, μ' έναν ψήν και νούν βροντολαλούμεν

ΠΟΝΤΟΣ! 'εν' άστρον φωτεινόν
Ο ψε, σήμερον και πάντα.

ΕΝΑΝ ΑΣΤΡΕΝ ΕΞΕΒΕΝ

Έναν άστρεν εξέβεν
σην Ανατολήν

άλλ΄ έναν κι άλλο εξέβεν
σο Βαθύν τ΄ Ορμίν

άλλ΄ έναν κι άλλο εξέβεν
σο Καρά-Καπάν

κι άλλ΄ έναν κι άλλο εξέβεν
σ΄ Αρμαλού το Χάν, γιάρ.

Σοφίτσα μ΄ έξ΄ μ΄ εβγαίνεις
και μη φαίνεσαι

ελέπνεσαι και τ΄ άστρια
και μαραίνεσαι

ελέπ΄ σε και ν΄ ο φέγγον
και δειλαίνεσαι

ελέπ΄ σε και ν΄ο ήλεν
και ηλαίνεσαι

τα παλικάρια κλαίγνε
κι αραεύνε σε.

τα παλικάρια κλαίγνε
κι αραεύνε σε.

ΑΚΡΙΤΑΣ ΟΝΤΕΣ ΕΛΑΜΝΕΝ

Ακρίτας όντες έλαμνεν,σην παραποταμέαν.
Επέγνεν κι έρτον κι έλαμνεν,την ώρα πέντ' αυλάκια.
Επέγνεν κι έρτον κι έσπερνεν,εννέα κότια σπόρον.
Έρθεν πουλίν κι εκόνεψεν,ση ζυγονί την άκρα.
Σκούται και καλοκάθεται,ση ζυγονί την μέσεν.
- Οπίσ' πουλίν, οπίσ πουλίν,μη τρως την βουκεντρέαν.
Και το πουλίν κελάηδεσεν,σαν ανθρωπί' λαλίαν.
- Ακρίτα μου, ντο κάθεσαι,ντο στέκεις και περμένεις;
Το ένοικο σ' εχάλασαν,και την καλή σ' επαίραν.
Τ' όλον καλλίον τ' άλογο σ',στρώνε και καβαλκεύνε.
Και τ' άλλα τα καθέτερα,στέκνε και χλιμιντρίζνε.

Η ΜΑΝΑΝ ΕΝ ΘΕΟΣ

Λόγια κι θα ευρίουνταν τη μάνα να υμνούνε
όσοι μανάδες μοναχόν την μάνα εγρυκούνε

Η μάνα εν Θεός
η μάνα Παναγία
Άμον τη μάνας την εγάπ
κι ευρίεται άλλον μία

Η μάνα πρωτού να γεννά πονεί για το παιδίν'ατς
και ους να φέραι ση ζωή πολεμά με την ψην'ατς

Η μάνα εν Θεός...

Φαϊ σο νουνα'τς ξάϊ κι κρούει νε διξά νε νυστάζει
Αν το παιδίν'ατς κατ παθάν το αίμαν'ατς λιφτάζει

Η μάνα εν Θεος...

Τι παιδί το χαμόγελο εν η χαρά τη μάνας
Ρουζ απές σο παράδεισο οντες γομουτε απανατσ

Η μάνα εν Θεος...

Σο Παρακάθ και Μουχαπέτ

Σο παρακαθ και μουχαπετ καθα βραδον παρεας
η λυρα παιζ και φαγοποτ με κρομιδ και ελεας

Παρακαθια μουχαπετια και ενα τσιζιν σα τερτια
παρακαθια και σεβνταδες να λαρουνταν τα γεραδες

Σ'ενα γωνια παληκαρ κορη τερη σο ματια
ονειρα και να σπιτικο ντο θα εφταει τα παλατια

Παρακαθια μουχαπετια και ενα τσιζιν σα τερτια
παρακαθια και σεβνταδες να λαρουνταν τα γεραδες

Σο παρακαθ ουλ εναν ειν οι τουσμαν πα υέυνε
πινε ρακυν και αδερφομεν και γιαν γιαν να χορευνε

Παρακαθια μουχαπετια και ενα τσιζιν σα τερτια
παρακαθια και σεβνταδες να λαρουνταν τα γεραδες

ΤΙΓΚΙΛ ΤΙΓΚΙΛ ΤΑ ΓΟΛΓΟΝΙΑ

Τίγκιλ, τίγκιλ, τα γολγόνια
κρούγ' νε σ' αλογόπο μου
παίρ' τη στράταν τ' εξερμένον
ντο πάει για τ' αρνόπο μου.

Κρύφκουμε κ' ελέπνε με
τ' όνεμεμ αηδόνιν εν'
η λαλία μ' εν γλυκίν
η καρδία μ' καρβόνιν εν'.
Έλα πουλί μ' λέγω σε
ρίζα μ' ποδεδίζωσε
θ' έχω σ'απέσ' σα τσιτσάκια
θα χαρεντερίζω σε.

Έμορφα είν τα κορτσόπα
ντ' έχ' τ'εμόν η πεθερά
άμον άνοιξης τσιτσάκια
ντο κρατούν σα κλαδόπα

Επίκες το Καρδόπο μου

Επίκες το καρδόπο μου
επίκες το καρδόπο μου
και άμον έναν κερόπον

Στην ψυμ φωτίαν έσυρες
πουλόπομ έσυρες
και λύεται το γιαυρόπο'μ
Κλοστ το μαχαίρ σην καρδίαμ
πούλιμ σην καρδίαμ'
και έπαρ όλεν το αίμα
Η σεβντά ντ'έχω για τέσεν
πουλόπομ για τεσέν
και πούλιμ έβγαλτσα ψέμα

Η λεμονα

Σητια επενα ομαλια ομαλια (δις)
Σητια επενα ομαλια ομαλια
Ειδα ορμανια και ληβαδα

Ειδα ορμανια και ληβαδα (δις)
Ειδα ορμανια και ληβαδα
Και σην μεσην τρες πεγαδι

Και ση πεγαδι την ακραν (δις)
Και ση πεγαδι την ακραν
Εστεκεν δεντρον και μεγαν

Εστεκεν δεντρον και μεγαν (δις)
Εστεκεν δεντρον και μεγαν
Τα νεραντζια φορτωμένα

Επλωσα να περω εναν (δις)
Επλωσα να περω εναν
Εχολιαστεν η λεμονα

Ντο χολιασκεσε λεμονα (δις)
Ντο χολιασκεσε λεμονα
Πασκ' ετσακωσα κλαδοπον;

Πασκ' εστακωσα κλαδοπον (δις)
Αν ετσακωσα κλαδοπον
Να τσακουτε το σεροπομ

Κιαν εμαρανα φιλοπον (δις)
Κιαν εμαρανα φιλοπον
Να μαρενετε το ψοπομ'

στίχοι ποντιακών τραγουδιών



καλώς ήρθατε στο stixoilx


στο blog αυτό φιλοξενούνται στίχοι ποντιακών τραγουδιών


η σελίδα αναφέρεται κυρίως στον ποντιακό πληθυσμό (μιας και οι στίχοι είναι στην ποντιακή διάλεκτο) αλλά ο καθένας μπορεί να την επισκεφτεί και αν θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου για να του στείλω την απόδοση κάποιου τραγουδιού στα νέα ελληνικά







καλή σας ανάγνωση
λ.χ.

Σουμέλα λεν την Παναγιά

Σουμέλα λεν’ την Παναγιά
Σουμέλα λεν’ και σέναν
Θα προσκυνώ την παναγιά
Κι έρχουμαι με τ’εσέναν.

Εγώ μικρός προσκυνητής
Πήγα σην Παναΐαν
Και σα τρία τα χρόνια απάν’
Επήγα άλλον μίαν.

Ση παναΐας το ποτάμ’
Τρία μήνας ελάστα
Επέμνα οξυπόλυτος
Τα τσαρούσα μ’ εγράσταν.

Εγώ ποντιοπούλ’ είμαι
Ματώνω κι ματούμαι
Ση Σουμελά την Παναγιά
Εκεί θα στεφανούμαι.

Ώσπου θα εν ο θάνατον

Ώσπου θα εν ο θάνατον
ώσπου θα εν ο χάρον

κανείς κι κλώσκεται και λέει
εγώ κι θα αποθάνω.

Κόρ’ έπαρ’ ασό σάβανο
κορδέλα σα μαλλία σ’

και όντες θα κορδελιάσ’ ατά
να κλαις από καρδίας.

Αν αποθάνω θάψτε με
σύρτε απάν-ι-μ χώμα

αφήστε με παράθυρον
να ελέπω την τρυγώνα μ’.

Ανάθεμα και το ρακίν
ασ’ όλιον το καλλίον

εκατό δράμια είν’ πολλά
η μσόν οκάν ολί(γ)ον.

Χαλάι

Άγγελος με τα φτερά
και με το σταυρόν σο χερ'

έρθεν και εμέντζεν μας
με τ’ άγριον το χαπέρ’

Θα παίρομε την οδόν
ο Θεόν ντο θα φωτίζ’

κάποτε να κλώσκουμες
το μένεμαν ατ’ ορίζ’

Βάι εμάς, αηλί εμάς
που επεκατήβαμε

αΐκον τρανόν κακόν
άλλον πουθέν’ κ’ είδαμε.

Χαψία

Χαψία εξέβαν ‘ς σο γιαλόν,
χοντρά τ’ ευλογημένατα
παπόρια εχ’κ’ έρχουνταν,
ζίπα ζίπα φορτωμένα

Χαψία - χαψία, φατέστεν σκυλ’ παιδία
και ντ’ έμορφα μαειρεύει ατά η θεία μ’ η Ευδοξία.

Χαψία βάλον ‘ς σο πλακίν,
εσέν λέγω Ηλίαστάξον
κι ολίγον λάδοπον,
ας γίν’ταν μερακλία

Χαψία - χαψία, φατέστεν σκυλ’ παιδία
και ντ’ έμορφα μαειρεύει ατά η θεία μ’ η Ευδοξία.

Τραπεζουνταίοι, Κερασουνταίοι,
όλ’ παίρ’νε τηγανίζ’νε
τ’ εμέτερον οι Σουρμενίτ’,
με τα πατμάνια αλίζνε

Παρχάρ'

Χάιτε ας πάμε σο παρχάρ'
με τ' εμέν το παλληκάρ'
τ' αλογόπο μ' γολγονίζ'
η κεμεντζέ μ' κωδωνίζ'.

Εγώ είμαι λυριτζής
ποδεδίζω την κουτσή σ'
έλα δώσατεν εμέν θεία μ'
λελεύω την ψυ σ'.

Εγώ είμαι σεβνταλής
κουίζω σε και κι λαλείς
εντώκα απάν σ' ωμί σ'
ωράσον πας εγκαλείς.

Βέχω, βέχω, ξεροβέχω
σην σεβντάν απ' οπίσ' τρέχω
η αρρώστεια σ' θα τρώει με
εγώ θαρρώ τηδέν κι έχω.

Έλα ποδεδίζω σε,πουλί μ',
τρώω το Θεό σ'
έλα τηδέν κι επέμνεν
την εγάπη σ' γιαβρί μ' δος.

Επλώθεν απές σο τσαΐρ'

Επλώθεν απές σο τσαΐρ
ερούξεν και κοιμάται
έσυρεν το τσούλ' σο ποτάμ'
ντηδέν πα κι φοάται.
Εσέβεν σ' εγκαλιόπον μου
κρεμάεν ασήν γούλα μ'
τα απάν'ατς όλιον έκαιεν
άψιμον με το βρούλαν.
Ο πρόσωπος αγγελικόν
το ματόπα τς φωτάζνε
ασά σειλιόπα τσ' στάζ' το μέλ'
φιλώ και εμέν χορτάζνε.
Τ' αρνί μ' ελιγοθύμεσεν
σην εγκάλια μ' ερούξεν
αρ' μη κατηγοράτ' ατό
τσελκέικον εν κε εγρίξεν.
Να αλί εμέν να αλί κι ατέν
να αλί τη δυς εντάμαντα
αμαρτίας εμουν πολλάν
κι σούμες μ' έναν τάμαν.

Εσύ είσαι μάνα μ' ντο λαρώντς

Εσύ είσαι μάνα μ' ντο λαρώντς
τη ψύσι'μ' τα γεράδες
και ατά ντο κι λαρούντανε
ούτε με τα παράδες.
Και τεμόν το ντέρτ' εν'
και τεσόν όντες βογγώ
πονίζ' με και αν ψαλαφώ σε
και την ψυ σ' εκείνον πα θα δίς με.
Σιμά σο αχ σιμά σο βαχ
τ' όνεμα σ' πάντα θέκω
όντες θα ρούζω σο κρεβάτ'
εσέν σιμά μ' θα ελέπω.

Έταιρον κι η Λυγερή

Έταιρον κι η Λυγερή παν' όλεν τον ποταμόν. Έταιρον επέρνιξεν και η κορ' 'κ' επόρεσεν. - Πέρνιξο με, Έταιρε, το τσιαρκούλι μ' δίγω σε. - Νια περνίν περνίζω σε, νια τσιαρκούλιν παίρω σε. - Πέρνιξο με, Έταιρε, το ζωνάρι μ' δίγω σε. - Το ζωνάρ' ς τ' εσόν ας εν, άλλο τάγμαν τάξο με. - Πέρνιξο με, έταιρε, το βραχιόλι μ' δίγω σε. - Ντο νά φτάγω τ' άκλερον, τ' άψιμον να καίει ατό. Άλλο τάγμαν τάξο με κι εγώ 'σεν περνίζω σε. - Ασήν ψη μ' κι ανέτερα, τ' άλλα όλια δίγω σε. Ασό χέρ' επέρπαξεν κι ατέν πέραν έσυρεν. - Δος με, κόρη, ντ' έταξες, την φιλιάν ντ' ετάγαμε. - Έμπρια μουν λιβάδια είν', πάγω εκεί και δίγω σε. - Έρθαμε κι εξέρθαμε κι εξεκαμπανίσταμε. Δος με, κόρη, ντ' έταξες, την φιλιάν ντ' ετάγαμε. Τ' έμπρια μουν κοιλάδα ειν', πάγω εκεί και γίγω σε κι εκεί πέραν κώμια ειν', πάγω εκεί και δίγω σε. - Έρθαμε κι εξέρθαμε κι εξεκαμπανίσταμε, αρ δος, κόρη, ντ' έταξες και ντ' εσυνετάγαμε. - Διέξ 'τ ατόν τη σκυλ' τον γιον, εγώ δεν 'κι διγ' άτον!...

Ζιπάν ζιπ

Ζίπαν ζίπ η κάρδιαμ γομάτον' όνερα
λάσκεται απάν σα παρχάρεα σα κρύα νερά

Κάθουμ' ώρας και νουνίζω μικρόν πούλοπομ'
την ανάσας να έρται κρούει απάν σον πρόσωπομ

Να τερείς μεν και να σκίεις μεν μασέρ κοφτερόν
να σασέβω να μη εξέρω που κές να τερώ

Να τρομάζω και να στέκω άμον ιαντζούις
να ανοίγω τα σερόπαμ και κει απές να ρούεις
Να ερχεσαι γρυβών τς απάνι μ' να σφιγγ'ς να τσιχρώντς
τα ντερτια ντο ειν' απεσ ιμ ολα να λαρωντς.

Τρυγώνα

(Μετά από κάθε στίχο ακολουθεί το ρεφρέν: η Τρυγόνα, η κορώνα.)

Ακεί πέρα σ' ορμανόπον,
έστεκεν κι εποίνεν ξύλα.

Τα ξύλα τ'ς έταν οξέας,
κι άντρας ατ'ς έτον μυξέας.

Πορπατεί και πάει ομάλα,
το ορταρόπα τ'ς αρνομάλλα.

Πορπατεί και πάει τίκα
τ' ορταρόπα τ'ς είν' τιφτίκα.

Καλόν κορίτσ'

Καλόν κορίτσ',
καλόν κορίτσ'
καλόν κι ευλοημένον
ση χώρα φαίνετ' άσκεμον,λελέβω ατό,
σε μέναν φωταγμένον.

Καλόν κορίτσ' εχόρευαντ' έμορφα τα κορτσόπατα
τα κάλλια τουν εσείουσαν,λελέβ' ατά,
άμον μανουσιακόπα.

Καλόν κορίτσ' για χόρεψονεσύ τεμόν φραντάλαντα
αμάραντα μαραίν' πουλί μ',λελέβω σε,
και τεσόν η εγκάλιαν.

Τ’ Ηλ’ το Κάστρον

Όλα τα κάστρα είδα κι όλα γύρισα
κι άμον του Ηλ’ το Κάστρον, κάστρον κ’ έτονε.
Σεράντα πόρτας είχεν κι όλα σίδερα
κι εξήντα παραθύρια κι όλια χάλκενα.
Και του γιαλού η πόρτα έτον μάλαμαν.
Τούρκος το τριγυρίζει, χρόνους δώδεκα,
μηδ’ εμπορεί να παίρει, μηδ’ αφήνει ατο.
Κι ένας μικρός τουρκίτσος, ρωμιογύριστος,
ρόκαν και ροκοτζούπιν βάλ’ σα μέσα του,
αδράχτι και σποντύλι παίρ’ σα χέρια του,
μαξιλαρίτσαν βάλει κι εμπροζώσκεται
κι εγέντονε γυναίκα, βαριασμένισσα.
-Άνοιξον, πόρτα, άνοιξον, καστρόπορτα,
άνοιξον να εμπαίνω, Τούρκοι διώχνε με.
Ν’αηλί εμέν την μάρσαν, τη χιλιάκλερον
και που ναπαιδοποίγω, χειμωγκόν καιρόν.
Άνοιξον, πόρτα, άνοιξον, καστρόπορτα,
άνοιξον να εμπαίνω, Τούρκοι διώχνε με.
Το Κάστρον ‘λογυρίζει και μοιρολογά
κι η κορ’ απέσ’ ακούει και καρδοπονά.
-Κι απ’ όθ’ εμπαίν’ ο ήλεν,
έμπα απέσ’ κι εσύ
κι απ’ όθ’ εβγαίν’ ο φέγγον,
έβγα έξ’ κι εσύ.
Κι άμον ντ’ ενοίγε η πόρτα,
χίλιοι έτρεξαν
κι άμον ντ’ εκαλονοίγε,
μύριοι έτρεξαν.
Κι άλλοι την κόρ’ αρπάζνε
κι άλλοι τα φλουριά
κι από το παραθύρ’ η κορ’ επήδησε,
σε παλληκάρ’ αγκάλιας ψυχομάχησε.

Η μάνα εν κρύον νερόν

Όταν γερά η μάνα και άλλο κε μπορεί (2)
α τότε θελ βοήθειαν α τότε θελ ζωήν ...
α τότε θελ ζωήν
κι όταν θα έρτε η ώρα και άλλο κι θα ζει
αμά κι φτας το χρέωσις θα καίετε η ψυς

η μάνα εν κρύον νερόν και σο ποτήρ και μπεν
η μάνα να μη είνετε η μάνα να μη εν
η μάνα να μη εν

η μάνα εν βράχος η μάνα εν ρασίν (2)
σο δύσκολον την ώρας μανίτσα, μανίτσα, μανίτσαμ θα τσαείς
η μάνα εν το στήριγμαν τη χαράς το κλαδίν
τατινές η εγάπη κε βρίετε ση γην

η μάνα εν κρύον νερόν...

θα δέαβένε τα χρόνια θα έρουμε και μεις (2)
ατά είναι με τη σειράν κι θα γλυτών κανείς...
κι θα γλυτών κανείς
και ολ πρεπ να εξέρουμε σ ‘αούτο τη ζώην
Χωρίς τη μάνας την ευχήν κανείς κε λεπ χαΐρ

Την πατρίδαμ έχασα

Την πατρίδαμ έχασα έκλαψα και πόνεσα
λύουμαι κ’ αρωθυμώ oϊ οϊ οϊ οϊ ν’ ανασπάλω και πορώ (δις)

Μίαν κ’ άλλο σήν ζωήμ’ σο πεγάδιμ’ σήν αυλήμ’
νέροπον ας έπινα, oϊ οϊ οϊ οϊ και τ’ ομάτεαμ’ έπλυνα (δις)

Τα ταφίαμ έχασα ντ’ έθαψα κ’ενέσπαλα
τεμετέρτς αναστορώ, oϊ οϊ οϊ οϊ και σο ψώπομ’ κουβαλώ (δις)

Μίαν κ’ άλλο σην ζωήμ’ σο πεγάδιμ’ σην αυλήμ’
νέροπον ας έπινα, oϊ οϊ οϊ οϊ και τ’ ομάτεαμ’ έπλυνα (δις)

Εκκλησίας έρημα Μαναστήρεα ακάντηλα
πόρτας και παράθερα oϊ οϊ οϊ οϊ έπεμναν ακράνοιγα (δις)

Μίαν κ’ άλλο σην ζωήμ’ σο πεγάδιμ’ σην αυλήμ’
νέροπον ας έπινα, oϊ οϊ οϊ οϊ και τα’ ομάτεαμ’ έπλυνα. (δις)

Τη Τρίχας το γεφύρ'

Ακεί πέραν σo Δρακολίμν', ση Τρίχας τo γεφύριν, χίλιοι μαστόρ' εδούλευαν και μύριοι μαθητάδες. 'Όλεν τ' ήμέραν έχτιζαν, τη νύχταν εχαλάουτον. Οι μάστοροι εχαίρουσαν, θε να πλεθύν' η ρόγα, οι μαθητάδες έκλαιγαν, τσι κουβαλεί λιθάρια; Κι ατός ο πρωτομάστορας νουνίζ' νύχταν κι ημέραν. -Ντο δεις με, πρωτομάστορα και στένω το γεφύρι σ'; -Αν δίγω σε τον κύρη μου, άλλο κύρην πα ‘κ’έχω! -Ντό δεις με, πρωτομάστορα και στένω το γεφύρι σ’; -Αν δίγω σε τη μάνα μου, άλλο μάναν πα ‘κ’έχω! -Ντό δεις με, πρωτομάστορα και στέκει το γεφύρι σ’; -Αν δίγω σε τ' αδέλφια μου, αλλ' αδέλφια πα ‘κ’ έχω! -Ντό δεις με, πρωτομάστορα, σταλίζω το γεφύρι σ’; -Αν δίγω σε και τα πουλιά μ', αλλο πουλιά πα ‘κ’ έχω! -Ντό δεις με, πρωτομάστορα, στερένω το γεφύρι σ’; -Αν δίγω σε την κάλη μου, καλύτερον ευρήκω! Μενεί και λέει την κάλην ατ', αγλήγορα να έρται. ‘Κόμαν τον Γιάννεν ‘κ’ ελουσεν και σο κουνίν 'κ' εθέκεν, ‘κόμαν τα χτήνια ‘κ’ έλμεξεν, τα μουσκάρια ‘κ’ εδέκεν, διπλομενεί την ερημον με τα’ αοίκον πουλόπον. Σάββαν να πάει σο λουτρόν, την Κερεκήν σον γάμον και την Δευτέραν τον πουρνόν αδά να ευρισκάται. Σάββαν επήγεν σο λουτρόν, την Κερεκήν σον γάμον και την Δευτέραν τον πουρνόν σο Δρακολίμν' ευρέθεν. -Κάλη μ’, ακεί σο Δρακολίμν' ερρούξεν το σκεπάρι μ’, αν βουτάς κι εσύ παίρ’ τς ατο, είσαι τ' εμόν η κάλη. Πέντε όργέας κατηβαίν’ και με την τραγωδίαν, κι αλλα πέντε ξαν κατηβαίν’ με τη μοιρολογίαν. -Κι αρ 'κι πονώ τα κάλλια μου κι αρ ‘κί πονώ τη νέτε μ', πονώ και κλαίω το πουλί μ', ντ' εφέκα κοιμισμένον. Πως τρομάζνε τα γόνατα μ’, να τρομάζ’ το γεφύρι-σ' κι άμον ντο σείουν τά μαλλιά μ', να σείουν οι διαβάτοι κι άμον ντο τρέχνε τα δάκρυα μ', να τρέχει το ποτάμι. -Ευχέθ’, κάλη μ’, ευχέθ’, κάλη μ’, ευχέθ’, μη καταράσαι, αδέλφια έεις σην ξενιτειάν, έρχουνταν και διαβαίνε. -Κι άμον ντο στέκν’ τα γόνατα μ’, να στέκ’ και το γεφύρι κι ΄άμον ντο στέκνε τα μαλλιά μ’, να στέκνε οι διαβάτοι, κι άμον ντο στέκνε τα δάκρυα μ’, να στέκει το ποτάμι. Τρι’ αδέλφια έμνες εμείς κι οι τρεις καταραμένοι, είνας έχτσεν την Άδεσαν κι άλλε το Δεβασίριν κι εγώ η τρισκατάρατος της Τρίχας το γεφύριν

Σεράντα μήλα κόκκινα

Σεράντα μήλα κόκκινα πούλι μ’
σ’ ένα μαντήλ δεμένα (δις)
σεράντα σεβτάς κι’ αν εφτάς ρίζαμ
κ’ ευρίκ’ς κι άμον εμένα (δις)

Για έλα έλα πούλι μ’
με τεμέν έλα γιάβρι μ’
το νόστιμον το τέρεμας πούλι μ’
θα σύρ’ και παίρ’ τ’ αχούλι μ’. (δις)

τ’ ομάτες ασάν ουρανόν πουλι μ’
αστρέν πα κατηβάζνε (δις)
πόσα καρδόπα ν’ έκαψες ρίζαμ
και ποσα αναστενάζνε (δις)
Για έλα έλα...

Σεράντα μήλα κόκκινα πούλι μ’
σή σειράν τιζεμένα (δις)
επάρ’ αρνόπομ την στρατάν ρίζαμ
ντο θα φερ’ τσε σ’ εμένα (δις)

Για έλα έλα ....

Το τσαμπασίν

Εκάεν και το τσάμπασιν
Κι επέμναν τα τουβάρια, γιαρ γιαρ αμάν (δις)
Και ν’ερρούξαν σό γουρτάρεμαν
Τ’Ορτούς τα παλληκάρια οφ οφ αμάν

Κλαίν τα πουλόπα τη Θεού
Κλαίν τα πεγαδομάτια, γιαρ γιαρ αμάν (δις)
Κλαίει το τσιαμπλούκ, το καρακιόλ
Κλαιν τ’ έμορφα τ’ ελάτια, οφ οφ αμάν.

Εκάεν και το τσάμπασιν
σπίτε κι θ’απομένε, γιαρ γιαρ αμάν (δις)
Τρανοί, μικροί, φτωχοί, ζεγκοίν
Ολ’ κάθουνταν και κλαίγνε, οφ οφ αμάν.

Αρ εκάεν κι εμανίεν όλεν το παρχάρ
Και ν’εκές τιδέν κι επέμνεν, μαναχόν σαχτάρ (δις)

Η κορ επείεν σο παρχάρ

Η Κορ επείεν σον παρχάρ, έ ει πουλήμ-πουλήμ
Να είνεται ρομάνα, έλα έλα λέγωσε (δις)

Και για τ’ ατέν θα είνουμε, έ ει πουλήμ-πουλήμ
Και κυνηγός σ’ ορμάνια, έλα έλα λέγωσε (δις)

Παρχαρομάνα εποίκε σε, έ ει πουλήμ-πουλήμ
Κι εγέντ’ς λαλασαρία, έλα έλα λέγωσε (δις)

Εσέγκες με και σήν σεβτάν, έ ει πουλήμ-πουλήμ.
Τερείς με κρύα-κρύα, έλα έλα λέγωσε (δις)

Η κορ εξέβεν σο παρχάρ, έ ει πουλήμ-πουλήμ
Εγέντονε ρομάνα, έλα έλα λέγωσε (δις)

Εφώταξεν και ο παρχάρτς, έ ει πουλήμ-πουλήμ
Εμόρφηναν τ' ορμάνε, έλα έλα λέγωσε (δις)

Αητέν’ τς επαραπέτανεν

Αητέν' τς επαραπέτανεν
ψηλά σα επουράνια
και τα τζαγκία ατ' κόκκινα
και το τσαρκούλν' ατ' μαύρον,
εκράτνεν και σα κάρτζια του
παλληκαρί βραχιόνας.
- Αητέ μ', για δος με ασό κρατείς,
για πε με όθεν κείται.

- Ασό κρατώ κι δίγω σε,
αρ όθεν κείται λέγω.

Για ποίσον σιδερέν ραβδίν
καί χάλκινα τσιαρούχιακι

έπαρ σο χέρι σ' τη στράταν
κι όλεν το μονοπάτι.

Ακεί σο πέραν το ρασίν,
σ' αλάτ' επ' εκεί μέρος,

μαύρα πουλία τρώγν' ατον
και ασπρα τριγυλίσκουν.

- Φατέστε, πουλία μ', φατέστε,
φατέστε τον καρίπην,

σήν θάλασσαν κολυμπετής,
σ' όμάλια πεχλιβάνος,
σον πόλεμου τραντέλλενας,
ρωμαίικον παλληκάρι

Πάρθεν η Ρωμανία

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν,
εβγαίν' από την Πόλιν,
ουδέ σ' αμπέλια ' κόνεψεν,
ουδέ σα περιβόλια,
επήγεν και ν' εκόνεψεν σ' Αγιά-Σοφιάς την Πόρταν.
Έδειξεν τ'έναν το φτερόν,
σο αίμαν βουτεμένον.
Και σ' άλλο το φτερόν αθέ,
χαρτίν βαστά γραμμένον.
Ατό κανείς 'κι αναγνώθ',
κανείς 'κι ξερ' ντο λέγει,
μηδέ κι ο Πατριάρχης μου με όλους τους παπάδες.
Κι έναν παιδίν, καλόν παιδίν,
πάει και αναγνώθει.
Σίτ' αναγνώθει, σίτια κλαίει,
σίτια κρούει την καρδίαν:
Ν' αηλί εμάς και βάι εμάς, , 'πάρθεν ή Ρωμανία!
Επαίραν το Βασιλοσκάμ’ κι ελλάεν Αφεντία.
Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μαναστήρια
κι Αϊ-Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπισκάσαι.
Η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο …

Τα καημους τη ξενιτειας

Τα καημους τη ξενιτειας
Εφαγαν την ψυμ’
Χωρις μαναν, κυρ κι αδερφεα
Ερημον πουλιν

Τα νεοτηταμ’ σα ξενα
Πως εδεβανε
Πριν την ωραν τα μαλλιαμ’
Ασπρα εντανε

Τα ξενα κατταραμενα
Μιαν κι γελας
Νεος φευς ασην πατριδαν
Γερος οπις πας

Το γιατρικον

Το κρασι σι ψυς τον πονον
Γιατρικον, γιατρικον
Πιντσα κι ανασπαλτς τα πονεας
Τα ντερτεας λαρων γιαβριμ’
Ελα απανιμ’ ελα
Χορεψο σο γιανιμ’
Εισαι το βοτανιμ’
Χτισω την καρδιαμ’
Μιαν κι άλλο μιαν.

Όταν ρχουμε σα κεφια
Τραγουδω, τραγουδω
Τρωγω, πινω και μεθυνω
Κι απ’ εκει πουλοπμ’
Ελα απανομ’ ελα
Χορεψω σο γιαννιμ’
Εισαι το βοτανιμ’
Χτισω την καρδιαμ’
Μιαν κι άλλο μιαν

Οσα ερθουν κι οσα πανε
Μη νουνις, μη νουνις
Πεισω ντο σειρ’ η καρδιας
Και απ’ εκει πουλοπομ’
Ελα απανιμ’ ελα
Χορεψω σο γιανιμ’
εισαι το βοτανιμ’
Χτισω την καρδιαμ’
Μιαν κι άλλο μιαν.

Τ’ εννεα τη χορτοθερ’

Τ’ εννεα τη χορτοθερ
Εκλαψαν ουλ τεμετερ
Ο χαρον εσεγκεν νισαν
Και επερε τον πασαμ’

Εικοσ’ μηνας εμπροστα
Γαριατ’ πα πεθανε
Α σι δις πα σα καντιλας
Τε λαδεα τελεθανε

Πονεις για τον θανατον
Τη μανας και τη κυρους
Τσατιμ’ κι συρκεται
Ο πονο τι αδερφου

Κιλκίς πατριδαν εχοσε

Ασην εγκαλιας εφυγα
Σε αλλον πολιτειαν
Κιλκίς πατριδαν εχοσε
Σην ψυμ’ και σην καρδιαμ’

Αχ εφταγω για τεσενα
Το βα’ι’ εν για τ’εμενα
Και για τεσεν πουλοπομ’
Πονει το τσικαροπομ’
Και για τεσεν πουλοπομ’
Εκαεν, το καρδοπομ’

Οσο μακρας κι αν καθουμε
Εσν παντα νουνιζω
Κιλκίς πατριδαν εχοσε
Θυμουμε και δακρύζω

Αχ εφταγω για …..

Εμεν και σεν πι θα χωριζ’

Εμεν και σεν πι θα χωριζ’
Ακομαν κι εγενεθεν, γιαρ

Εχ, και ους να θ’ επινασε τεμον
Το ψοπομ’ ετελεθεν, γιαρ

Ελα οξοκα ας βλεποσε
Αρ’ εμπα απες και κλειδα


Και αν ερωτασε η μανιτσας
Πε’ι’ ατεν καναν κ’ ειδα

Το σπιτιμ’ και το σπιτοπος
Να εσαν γιαγιαναι, γιαρ

Και εμεν κι θα τυρανιζες
Αρ’ ατοσον πολλανι, γιαρ

Πατριδαμ’ τ’ ορμανοπα σου

Πατριδαμ’ τ’ ορμανοπα σου
Τ’ εμορφα τα ρασιας, γιαρ

Κ’ επορεσα να ελεπατα
Και τρώιμε αροθυμιαν, γιαρ

Τα εμορφα τα τοπεα μουν
Με τα νερα τα κρυα, γιαρ

Σα παρχαρεα και σ’ ορμανια
Κελάηδουν τα πουλοπα, γιαρ

Αραευνε την κεμεντζε
Να λεγνε τραγουδοπα, γιαρ

Αν ειχες σκαλα ουρανεν

Ασκεμα χρονια ερθανε
Ανθρωπ’ ντο θα εφτανε
Ζωη κι επεμνε αλλ’ αδα
Κι εμεις ολ που θα παμε

Αν ειχες σκαλα ουρανεν
Σην γη να εκατηβαινε
Οι εφτωχοι θα ερχουσαν
Αδα ζωη κι επεμνεν
Για το συμφερον οι τρανοι
τον κοσμον αφανιζνε
σιδερτα και ναρκωτικα
πωλουν για να κερδιζνε
Αν ειχες σκάλα...
Και πως να ζουε τα μωρα
σ' αεικον κοινωνια
Αντι ψωμιν, σο χαροντα
ατοι δινε δουλεία
Αν ειχες σκαλα...

Τη σημερνον την εποχην
Νερον να πιντς νουνισα
Και το κοριτς ντο αγαπας
Φογασε να φιλησα

Αν ειχες σκαλα…

Ο καημένον ο σπουργίτης

Σο καλυβις ολοερα
Συριζω τραγοδωσε
Αμον ανοιξισνο πουλιν
Παντα θα κελαηδόσε

Ο καημενον ο σπουργιτης
Παντα λασκετε αλητης
Ποσα φορας εμονασες
Εμεν πουλιμ’ σο σπιτις

Και πολλα εχω να λεγοσε
Σα χειλιαμ’ ειν’ γραμμενα
Θα αρχεινω και λεγατα
Αρνιμ’ απ’ έναν έναν

Ο καημενον ο σπουργιτης…

Φωταξον ηλεν, φωταξον

Φωταξον ηλεν, φωταξον
Ας λειουνταν τα χιονεα

Ας ερχουν σο ταφοπομ’
Και μοιρολογουν τ’ αηδονεα

Και εσεις αστροπα τ’ ουρανου
Και φωταξτεν σην σκοτιαν

Και βαθην εποικαν το ταφημ’
Και απες σην υγρασιαν

Για πέι με..

Στ. Σαββίδης

Αποψ ειδα έναν ορομαν
Απες σα χαμομιλα
Εκεισνε αρνιμ’ και φιλνα σε
Σ’ οματεα και σα χειλεα

Για πέι με τι, χριστιαναρ’
Σον τοπος ντο θ’ αφηνω,
Σε σον ψοπομ’ την εορτην
Τρανταφυλλον ή κρινον

Καλον κι ετον τ’ ορομαν
Εντουναν τα καμπανας
Αξυριγον το κυρτσιγαρ
Σα μαυρα απες η μανας

Για πέι με…..

Ολιγον ετον η χαρας
Τη σιμογκου λιακαδα
Το χωμα νοστιμευκεται
Τεσον την εμορφαδα

Για πέι με……

Ολιγον ετον η χαρας, τη σιμογκου λιακαδα,
Το χωμα νοστιμευκεται τεσον την εμορφαδα,
Μοιρολογο καθαν βραδυν, μαον εκειν την κισσα,
Εσυ ντ’ εραευες αρνιμ’ αυκα σα κυπαρισεα

Για πέι με………

Καρδίας παραπονέματα

Αλ. Παρχαρίδης

Και εγω καναν κι εδίωξα
Και καναν κι εχολοπότσα
Και κανενος χατιρ κι εχαλασα
Καναν εγω κι εκλαίντσα

Εμεν πολλοι εδιωξαν
Και πολλοι εχολοποτσανε με
Χατιρ κανεις κι εποικε με
Εμεν πολλοι εκλαιντσαν

Και εμεν τουσμαν κι εκλαιντσανε
Τουσμαν σον κοσμον κι εχω
Και εμεν οι φιλ’ εκλαιντσανε
Ο Θεον να κλενιζ’ ατς

Εγω τιναν εγαπανα

Εγω τιναν εγαπανα
Ατωρα εντον νυφε
Ατωρα εντον νυφε

Τ’ εξωπορτον εσπογγιζεν
Ειδεμε και εκρυφτεν
Ειδεμε και εκρυφτεν

Ειπατε να μη κρυφκεσε
Απ’ ατωραν εδεβεν
Απ’ ατωραν εδεβεν

Τον αντρα τιναν επηρες
Εκεινον καλοτερε
Εκεινον καλοτερε

Ο κουμπάρομ’

Ο κουμπαρομ’, ο κουμπαρομ’
Ο φιλομ’ ο καλοσιμ’
Με το στεφαν ντε κρατησε
Εγεντον συγγενος ιμ

Τα ευσια ντ’ επερατε
Γομονε πεντε αμπαρεα
Να ειστε παντα αξιοι
Κουμπαρε και κουμπαρα

Το σημερνον το δεσιμον
Τεμον η κουμπαριαν
Σπικτα εκορδιλεασα
Απες και σην καρδίαμ’

Τα ευσια ντ’ επερατε….

Βαλτε μαχαιρια διστομα

Ο’ι’, ο’ι’, βαλτε μαχαιρια δισταυρα
Την καλημ’ να ορεαζω
Κι αν ερχουνταν να περν’ ατεν
Πολλους θα μαχαιρεαζω

ο’ι’,ο’ι’, δυο μαχαιρια ξιμιγγα
σην καρδεαμ’ καρφωμενα
εβγαλτε και τερεστε τα
πως είναι ματωμένα

ο’ι’,ο’ι’, εσυ Θεέμ’ βοηθαμε
ατοιν αν κι επορουνε
τ’ αρνοπομ’ ασα χεροπαμ’
να παίρνε πολεμουνε.

Θεέμ’ ασην ανατολη

Μερ’ εν μανα ο αδερφομ’
Μερ’ εν , μερ επηεν,
Γιαμ κι ζει και γιαμ κι ελεπ,
Και γιαμ κι αφουγκρατε,
Μερ’ εν μανα ο αδερφομ’
Θα ποθανω ασο καημομ’

Θεέμ’ ασην ανατολη
Αγγελος αμον πουλιν
Πως θα φερ μαυρον χαμπερ
Το ιστερ και τ’ απιστερ

Μερ’ εν μανα η πατσιμ’
Μερ’ εν , μερ επηεν,
Η καρδιαμ’ γεραλιν
Και η ψυμ’ ελυεν
Μερ’ εν μανα η πατσιμ’
Άλλο κι κρατεει η ψυμ’

Θεέμ’ ασην ανατολην….

Το αιμαμ’ ασην καρδιαμ’

Το αιμαμ’ ασην καρδιαμ’
Άλλο κι τσιμπονιζ’
Εσπρινανε τα μαλλιαμ’
Κι η ψυμ’ κι ταγιανιζ

Το ματιμ’ θωλον
Το αιμαμ’ παγων
Αραευω γω τον θανατον

Αφου κι επορω να πινω
Ένα χουλιαρ νερο
Σουμας επαρμε Χριστε μου
Αποψ ους να μερον

Επαρμε σουμας
Να τερω ντε φτας
Και ολον τον κοσμο συγχωρας

Ρασοπουλον

Οχ, ρασοπουλο θα εινουμε
Σα ρασα θα γυριζω
Σα κλαδοπα θα καθουμε
Και θα χελιδονιζω

Ρασοπα σκιζω κι ερχομε
Τα γοναταμ’ κι τσιζνε
Θα παγω και θα ερχουμε
Το καρδοπος θα κλεφτω

Η δυσ’ εφεκεν τα ρασα
Κ’ εκατσε σα καμμενα
Τρυγωναμ’ αφς τα κυρουτκας
Και ελα με τ’ εμενα

Χρυσαγγελος θα ινουμε
Χρυσα φτερα θα φερω
Θα κονευω στ’ εγκαλιοπος
Θα περοσε και φεβω

Την καρδιαμ’ θα σκιζ’ ατο

την καρδιαμ’ θα σκιζ’ ατο
θ’ εχω δυο καρδιας
σ΄ένα θα βάλω τα καημους
σ’ άλλο τ’ αροθυμιας

το αιμα νερο κι εινεται
οι Ρωμιοι κι τουρκευνε
κι ο αδερφος τον αδερφο
παντα θα αραευνε

πουλοπα ταξιδιαρικα
ένα μενεμαν φερτε
τα κυρουτκαμ’ κι ο αδερφομ’
αν ζουνε σε μεν πετε

το αιμα νερο….

Αναστενάζω σιουνταν
Τα ψηλα τα ρασια
Κι οντες πονω μαρεντανε
Τα φυλλα ασα κλαδια

Το αιμα νερο….

Αποψ κι οψε το βραδον

Τον πατεραμ’ εγω αγαπω
Ασεμενα πολανι
Την μαναμ’ εροθυμεσα
Εφταγω παλαλα’ι’

Αποψ κι οψε το βραδον
Εμπρεαμ ερθεν ο χαρον,
Τον θανατον κι ενουνιζα
Τεμετερτς πως θα χανω

Ο κυριμ’ εν αση Σαντα
Η μαναμ’ πολασεσα
Εγω το ρακιν κι επατο
Ατωρα πως εμετσα

Αποψ κι οψε…

Καραλάζο

Καραλάζοοο
Και τεσον η καρδεα ετονε πολλα τρανονι
Από μικρον παιδι επεμνες ορφανονι

Αμαν,αμαν,αμαν

Καραλαζο έλα,
Ελα σην παρεας,
Εφεκες ερημον
Το φτωχο την φωλεας

Καραλαζοοο
Και εσυ εγάπανες τ’ εμορφα τα παρεας
Εφεκες ερημο το φτωχο την φωλεας

Αμαν,αμαν,αμαν

Καραλαζο έλα,
Ελα σην παρεας,
Εφεκες ερημον
Το φτωχο την φωλέας

Καραλαζοο
Και λαφρυ να εν πουλιμ’ το χωμα ντ’ εσκεπαες
Και με τα ντερτοπας ερουξες κι ενεπαες

Αμαν,αμαν,αμαν

Καραλαζο ελα,
Ελα σην παρεας
Εφεκες ερημον
Το φτωχο την φωλεας

*αφιερωμένο στον θείο μου Λάζαρο Παπαδόπουλο

Ο γερον και η γραια

Ο γερον κι γραια
Πορπατουν παρεα
Ερθανε σο τελος τη ζωής.
Ο γερον ερουξε,
Την γραιαν εκουξεν
Δωμα το χεροπος
Λελεβω την ψυς

Καθουν κι αναπαουν
Και οροματαουν
Σην ζωην ντ’ επερασαν
Τα χρονια πως πανε
Οι νεοι εσπρινανε
Εζαρωσαν και εγερασαν.

Άετς εν ο κόσμος
Κι ειμες εμεις μονον,
Οσοι γεννιουν, αποθανε.
Μονο τα ρασία
Ατα κι εχνε ψύα
Χρονια και ζαμανια
Απομενε.

Ερθέν Απρίλτς κι ο Μάης

Ερθέν Απριλτς κι ο Μάης
Κι ολογερα πρασινίζνε
Πλουμιστα τα τσιτσεκοπα
Ντ’ εμορφα που σκουντουλιζνε

Τα νιάτα χαιρουνταν
Τρεχνε αδα κι ακει
Ερχουνταν χελιδονεα
Και κελα’ι’δούν τ’ αηδόνια

Ανοιξη εισαι μαγισσα
Πρασινοφορεμεντσα
Τοι σεβνταληδες ουλτς μαευς,
Νε σκυλα ΄φορισμέντζα.

Τα νιάτα χαίρουνταν…



Ο Μάραντον

Τον Μάραντον χαρτίν έρθεν, θα πάγει σην στρατείαν την νύχταν πάει σον μάστοραν, την νύχταν μαστορεύει κόφτ' ας τ' ασήμι πέταλα, κι ας το χρυσάφ' καρφία τον μαύρον ατ' καλίβωνεν κατάντικρυ 'ς σον φέγγον Αφήγηση... «κι η κάλ' ατ' παραστέκει ατόν με το χρυσόν μαντήλιν τα δάκρα τς εκατήβαιναν, καλομηνά χαλάζια καρφίν - καρφίν απλώνει ατόν, την γην δάκρα γομώνει Που πας, που πας, νε Μάραντε, κι εμέν' σ'ίναν αφίνεις; Αφίνω σε σον κύρη μου, σον εν Κωνσταντίνον. Αφίνω σε σην μάνα μου, την Αΐαν Ελένην Αφίνω σε σ' αδέλφια μου τους δώδεκι Αποστόλους." Που πας, που πας, νε Μάραντε, κι εμέναν ντό αφίνεις; Αφίνω σίλια πρόατα και πεντακόσια αρνόπα Αφίνω σε τον κρίαρον, τον χρυσοκωδωνάτεν αφίνω σε χρυσόν Σταυρόν κι αργυροδαχτυλίδι το δαχτυλίδ' πούλ'τσον και φα και το σταυρόν προσκύνα. Αφήγηση... "Εφτά χρόνα εδέβανε κι ο Μάραντον 'κ εφάνθεν κι ας εφτά χρόνα κι άλλ' απάν' σε μήνους υστερναίους καβαλλάρην επέντεσεν απαγκές σα ψηλά ραχία Κάτσεν κι ατέν ερώτεσεν, - Και τίνος νύφε είσαι; και τίνος είν' τα πρόατα; και τίνος είν' τ' αρνόπα; και τίνος έν' ο κρίαρον ο χουσοκωδωνάτες; Τη Μάραντ' είν' τα πρόατα, τη Μάραντ' είν' τ' αρνόπα τη Μάραντ' έν ο κρίαρον ο χρυσοκωδωνάτες εφτά χρόνα ενέμν' ατόν, κι άλλ' εφτά θ' αναμένω αν έρται έρτ' ο Μάραντον, κι αν κι έν, καλογερεύω! Ο Μάραντο σ' επέθανεν, εκείνος 'περτς ετάφεν σην ταφήν ατ παρέστεκα κι ασ' άσπρον ατ επέρα κι εμέναν εδατάχτε με την κάλη μ' δέβα έπαρ. Οπίσ' οπίσ' νε ξένε, οπίσ' κι απ' όθεν έρθες Ο Μάραντον επέθανεν... - Εγώ εσέν θα παίρω Εγώ καλόγρα γίνουμε, σο μοναστήρ' εμπαίνω, Καλόγερος θα γίνουμαι κι εγώ εσέν θα παίρω. Εγώ πέρδικα γίνουμαι και σα καφούλα εμπαίνω Κ' εγώ αητός θα γίνουμαι κι εσέναν θα αρπάζω. ............. Ατό το στιμνοδέσιμον τη Μάραντε μ' ομοιάζει."





Αδα σον κόσμο'ν αγαπώ

Αδα σον κόσμο'ν αγαπώ,
ινάν θεόν και εσένα (2)
αν θέλτ'ς δεβά σον ανοιχτήν,
και ρώτα για τ'εμένα

Εγώ για τ'εσέν και μόνο'ν
σύρω τη σεβντάς τον πόνο'ν
και το κιφαλί'μ σο μαξιλάρ
ο νους'ιμ εν σο δρόμο'ν

Εσέν ρίζα'μ ντο αγαπώ,
αν ίσως λίγο'ν ψέμα'ν (2)
Το χώμα'ν ντο καταπατώ,
να συρ και πιν το αίμα'ν

Εγώ για τ'εσέν και μόνο'ν
σύρω τη σεβντάς τον πόνο'ν
και το κιφαλί'μ σο μαξιλάρ
ο νους'ιμ εν σο δρόμο'ν

Κορ κρέμασον ενάν σταυρόν,
και ενά'ν θεόν προσκύνα (2)
σεράντα ψυία εσύ μη καίεις,
τερέν και αγάπα ίναν

Εγώ για τ'εσέν και μόνο'ν
σύρω τη σεβντάς τον πόνο'ν
και το κιφαλί'μ σο μαξιλάρ
ο νους'ιμ εν σο δρόμο'ν

Ζωγραφία

Να έμνεν έναν πετούμενον σο ορμάν απές πουλόπο μ'
Κλαδίν κλαδίν επέτανα και εράευα τ' αρνόπο μ'

Γουρπάνι σ' ζωγραφία
Λάσκεσαι σα ρασία
Κανείται αρ' όσον έπιες
Αΐκα νερά τα κρύα.
Γουρπάνι σ' ζωγραφία

Μοιρολογούνε τα ρασ(ι)ά κλαίγνε τα ποταμάκρ(ι)α
Ακούω πως μοιρολογούν τρέχνε τεμά τα δάκρ(υ)α.
Γουρπάνι.....

Μοιρολογούνε τα ρασ(ι)ά κλαίγνε πουλί μ' το ορμία
Ο κόσμος όλον έφυ(γ)εν ε(γ)έντον ερημία
Γουρπάνι...

Ο Γιάννες ο μονόγιαννες

Ο Γιάννες ο μονόγιαννες,Ο μοναχόν ο Γιάννες, Ο Γιάννες επεπίρνιξεν Και πεγάδ' επήγεν, Γαργάριξεν η μαστραπά, Εγνέφιξεν ο ρδάκον Εξέβεν ρδάκος άγγελος Και θέλ' να τρώη τον Γιάννεν.
- Καλώς καλώς το πρόγεμα μ', Καλώς το δειλινάρι μ', Καλώς το τρώγω κι αγρυπνώ.Και κείμαι και κοιμούμαι.
- Παρακαλώ σε, ρδάκε μου, Άφ'σ' με κάν πέντ' ημέρας, Πάγω 'λέπω τον κύρι μου, Έρχουμαι κ' εσύ φά' με.
- Άρ' άμε, άμε, Γιάννε μου, Άμε κι αλήγορ' έλα. Ο Γιάννες μόνον έργεψεν, Ο ρδάκον εθερέθεν, Όντας τέρή το πέραγκιαν, Ο Γιάννες κατηβαίνει.
- Καλώς καλώς το πρόγεμα μ', Καλώς το δειλινάρι μ', Καλώς το τρώγω κι αγρυπνώ. Και κείμαι και κοιμούμαι.
- Άσε με, ρδάκον, άσε με, Άσε με, νε θερίον, Πάγω 'λέπω τη μάννα μου, Έρχουμαι κ' εσύ φά' με.
- Αρ' άμε, άμε, Γιάννε μου, Άμε κι αλήγορ' έλα. Ο Γιάννες μόνον έργεψεν, Ο ρδάκον εθερέθεν, Όντας τερή το πέραγκιαν, Ο Γιάννες κατηβαίνει.
- Καλώς καλώς το πρόγεμα μ', Καλώς το δειλινάρι μ', Καλώς το τρώγω κι αγρυπνώ. Και κείμαι και κοιμούμαι.
- Παρακαλώ σε, ρδάκε μου, Θεού παρακαλίας, Ας πάγω 'λέπω τ' ορφανά, Δατάχκουμαι την κάλη μ'.
- Αρ' άμε, άμε Γιάννε μου, Άμε κι αλήγορ' έλα.
Ο Γιάννες μόνον έργεψεν, Ο ρδάκον εθερέθεν, Όντας τερή το περαγκιαν, Ο Γιάννες κατηβαίνει. Είχεν τα χέρα 'τ' πίσταυρα, Την γούλαν κρεμασμένον, Κι άλλ' οποπίσ' ο κύρις ατ' ,Φτουλίζ' γα γένα 'τ' κ' έρται, Κι άλλ' αποπίσ' η μάννα του. Καταματούται κ' ερται, 'σ όλτς αποπίσ' η κάλη του, χρυσή καβαλλαρέα, χρυσόν μήλον 'ς σο χέρ'ν ατής ,παίζει και κατηβαίνει, κατακαρδών' τον Γιάννεν ατ'σ ,και φοβερίζ' τον ρδάκον.
- Καλώς καλώς το πρόγεμα μ', Καλώς το δειλινάρι μ', Καλώς το τρώγω κι αγρυπνώ.Και κείμαι και κοιμούμαι.
- Σπαθίν κα έν' το πρόγεμά σ', Κοντάρ' το δειλινάρι σ', Φαρμάκ' να τρώς και αγρυπνάς. Και κείσαι και κοιμάσαι.
- Κόρ' απ' εμέν 'κ' εντρέπεσαι, Απ' εμέν 'κι φοβάσαι;
- Από εσέν 'κ' εντρέπομαι, Απ' εσέν 'κι φοβούμαι.
- 'Σ τον Θο σ', 'ς τον Θο σ', νε κόρασοον, τα γονικά σ' απόθεν;
- Η μάννα μ' απ' τους ουρανούς, Ο κύρη μ' απ' τα νέφα, Τ' αδέλφα μ' στράφτ'νε και βροντούν. Κ' εγώ γριλεύω ρδάκους, 'Σου πεθερού μου το τσακόν' σερέντα ρδάκων δερμα, έναν να παίρω και τ' εσόν, γίνταν σεράντα έναν.
- Καθώς που λες, νε κόρασον, Άμε απόθεν έρθες, Ας έν' ο Γιάννες χάρισμα σ', Έπαρ' 'τον κι άμε δέβα, Ας έν' ο Γιάννες αδελφό μ', Η κάλη του η νύφε μ', Του Γιάννε τα μικρότερας, είν' γυναικαδέλφα μ'

Πατέρα δωσ’ με την ευχησ’

Πατερα δωσ’ με την ευχησ’
από σουμας θα φέβω
έρθεν η ωρα ση ζωημ’
την τυχημ΄ν’ αραεβω

Ιέμ’ και πως ετρανυνες,
Αμον κυπαρισοπον,
Ερθεν η ωρας να παντρευς
Να φτας τεσον σπιτοπον.

Πατερα την ισκια τεσον
Εγω θα αραεβω
Σην θαλασσαν αμον παπορ
Χωρις εσεν πατευω

Αν ρου’ι’ς θα παραστεκοσε
Κι αφηνωσε να χασε,
Ο κυρ γουρπαν ειναιτε
Ιεμ’ να εθυμασε.
Πατερα εσυ εδεκες με
Τεσον τη διερμενεια
Πως θα πορευω με τα’ ανθρωπς,
Για πείμε άλλο μιαν

Δεκαρα κανενος μη τρως
Σην ψυς μη βαλτς κακιαν
Να βοηθας τ’ ανημπορους
Κακο μ’ εφτας καμιαν

Την συμβουλης πατερα μου
Αμον σταυρον σα νιαταμ’
Και τα ευχασις φυλαχτον
Για τη ζωης την στραταν.

Εσύ τεμον το ακριβον

Εσύ τεμόν το άκριβον,
εσύ τεμόν το ένα,
κι οντές νο’ί’ζω έρχεσε,
ερτέ παγών το αίμαμ’

Άνοιξη και τσιτσακιμ’
παρχαρί μανουσάκιμ’,
μαλαμα και χρυσόνι,
ένα και μαναχόνι.

Εσύ τεμόν η θάλασσα,
ντο πάν κ’ ερχουν βαπορεα,
κι αν θελτς φερνέ με την χαρά
αν θελτς φερνε με πονεα.

Άνοιξη και…

Εσύ αμάραντον τσιτσακ
μη χατεται η ευωδίας,
φοβουμαι θα ματεζνεσε
τη χώρας τα κουρφίας

Άνοιξη και…

Κοτσά Αναστάς


Άμον τον κοτζά Αναστάς κι θα ελέπς όθεν κι αν πας
έτονε σταυραετός των προσφύγων ο Θεός
σ'έναν χέρ είχεν σταυρόν και σο άλλο το κανόν

Ατός έτον λεοντάρ τη Πάφρας το παλλικάρ
τον Πόντον απές σην ψύν είχεν σην ταραμονήν
έτον για να γουρταρεύ άμαχους να προστατεύ

Την πατριδαν ατ’ που χαν’ ες αγιατρευτον γεραν
Με τα δοντεας να κρατεις τα χωραφεας και την γης
Την σημαιαν κρατ’ σο χερ και σο άλλο το μαχαιρ’
Λογια τη Κοτσα Αναστας να θυμασε οθεν πας

Ως το στομαμ’ η ψυμ’ ερθεν

(μοιρολόι)

Ως το στομαμ’ η ψυμ’ ερθεν
Γιατρικον σ’ εμεν κι εβρεθεν
Τ’ οματοπαμ’ σκοτινευναι
Αρχινουν κι άλλο κι εβλεπεν
Μανα τ’ οματεας κι αν κλαιγνε
Εμεν οπις κι φερνε

Μανιτσαμ’ κρατ΄την καρδιας
Εις και τ’ αλλα τα παιδιας
Αετς ετονε γραμμενον
Εισεμε σημαδεμενον
ασην ωρα ντ’ εγεννεθα
Και σον κοσμον εγω ερθα

Ελα αρνιμ’ ασα μακρα

Ελα αρνιμ’ ασα μακρα
Ελα λεγοσε
Λασκουμε σα ερημιας
Κι αραευω σε

Ελα αρνιμ’ ασα μακρα
Να λελεβωσε
Καθουμε σα ερημιας
Κι αναμενω σε

Τα στρατας πολλα μακρα
Εμενα να λει
Πολλα η αροθυμιας
Σην ψυμ’ εν βαρυ

Ειμαι ένας τραγοδενος

Ειμαι ένας τραγοδενος
Τραγωδω και συριζω
Τ’ εμορφα τα κορτσοπα
Εγω χαρεντεριζω,

Τραγωδω την εγαπην
Για τον Ποντο τραγωδω
Τραγωδω για τον Ποντον
Και για τον ξεριζωμον

Τη λυρας το τοξαρι
Τη γαβαλ το συριμαν
Καθ’ έναν παλικαριν
Χορευ την τραγωδιαμ’

Ντο να φταγω την παραν

Ντα να φταγω την παραν
Εγω εχω την χαρα
Τη χαραμ’, το στερνοκλαδιμ’,
Το κρασιμ’ και το ελαδιμ’

Ντο να φταγω τον ηλιον
Εχω το γιαβρι τεμον
Με τον φεγγον θα δουλευω
Και ατο θα γαλασευω

Θα λεγατο κατ’ ελα
Κι αμον την γα’ι’τεν κοφτα
Κατ’ αγνα σην ψυμ’ εσεβεν
Και ο νουσιμ’ επιδευεν

Τον Θεο παρακαλω

Γουρπαν ψυμ’ να εινουμε
Ατου σ’εσαν τ’ οματεα
Σ’ατα τιδεν κι ταγιανευ
Ολεα ηνταν κομματεα

Έι, τον Θεο παρακαλω
Και τον Χριστο δοξαζω
Να βρικοσαι μαναχον
Φιλω, φιλω χορταζω

Ελα ψυμ’ και φερομαι
Τη σεβντας το βοτανι
Να λαρωνω την καρδεαμ’
Ντ’ εποικες περισαν’

Έι, τον Θεο παρακαλω…

Ασο προσωπομ’ εχαθεν

Ασο προσωπομ’ εχαθεν
Ολεν το χαμογελον
Τ’ αψιμο ντο καιει το ψοπομ’
Κι σβηνε ατο το νερο

Ερρωστεσεν η καρδιαμ’
Και η ψυμ’ εντον γερα
Χαρε ελα επαρ το ψοπομ’
Ντο σ’εμεν νεφιλιαρ

Θεεμ’ για αλαξον την τυχημ’
Για επαρμε ας γλυτωνω
Χρονεα εγω την ψυμ’ κλαινιζω
Και μετα τον πολεμο

Χαρε οντες θα περτς το ψοπομ’
Ζυασονα ισαν ισαν
Ντερτλην και πονεμενον εν
Τερ’ και μη βασανισα

Σο παρχαρι κι παγω

Σο παρχαρι κι παγω
Άλλο κι παρχαρευω, ούι αμαν

Θεια μερ’ εν τω κορτσοπος
Άλλο κι μασκαρευω, ούι αμαν

Τ’ εμερα τα κοσαρεα
Σην φωλεα κι οβαζνε, ούι αμαν

Τ’ εμορφα τα κορτσοπα
Εγκαλεα κι χορταζνε, ούι αμαν













home | about me |contact| σχετικά | η λυρα του πόντου | χοροί | ποντιακή διάλεκτος | γενοκτονία | ανακοινώσεις

------------------------------------------------------------------

last update: 30/07/2010